Ликсумия в растворе — инструкция по применению

Инструкция по применению ликсумий в растворе, описание действия препарата, показания к применению раствора ликсумий, взаимодействие с другими лекарствами, применение ликсумий (раствор) при беременности. Инструкции:
Торговое название: Ликсумия
Международное название: Ликсисенатид
Лекарственная форма:
Раствор для инъекций 0.05 мг/мл и 0.1 мг/мл
Показания к применению:
Атс классификация:
A Средства, влияющие на пищеварительную систему и метаболизм
A10 Антидиабетические препараты
A10B Гипогликемизирующие препараты, за исключением инсулинов
A10B X Прочие гипогликемизирующие препараты, за исключением инсулинов
Фарм. группа:
Средства для лечения сахарного диабета. Сахароснижающие препараты для перорального приема. Прочие сахароснижающие препараты. Ликсисенатид. Код АТХ A10BX10
Условия хранения:
Хранить при температуре от 2 оС до 8 оС в защищенном от света месте. Не замораживать. Хранить вдали от морозильной камеры. После первого использования шприц-ручку можно применять в течение 14 дней при температуре не выше 30 оС. Не замораживать. Хранить в недоступном для детей месте.
Срок хранения:
2 года. Не применять по истечении срока годности.
Условия продажи: По рецепту
Описание: Прозрачная бесцветная жидкость.

Состав ликсумий в растворе

1 мл раствора содержит:
1 мл ерітіндінің құрамында:

Активное вещество ликсумий

ликсисенатида 0.05 мг или 0.10 мг
0.05 мг немесе 0.10 мг ликсисенатид

Вспомогательные вещества в ликсумиях

глицерин 85%, натрия ацетата тригидрат, L-метионин, метакрезол, кислота хлороводородная, натрия гидроксид, вода для инъекций
глицерин 85%, натрий ацетат тригидраты, L-метионин, метакрезол, хлорлы сутек қышқылы, натрий гидроксиді, инъекцияға арналған су

Показания к применению раствора ликсумий

Лечение взрослых с сахарным диабетом 2 типа для достижения гликемического контроля в комбинации с пероральными сахароснижающими лекарственными средствами и/или базальным инсулином, в случае если последние наряду с диетой и физической нагрузкой не обеспечивают надлежащего контроля уровня глюкозы (см. «Особые указания» и «Фармакодинамика», в которых содержатся доступные данные относительно различных комбинаций).
Гликемияның бақылануына жету үшін 2 типті қант диабеті бар ересектерді ішуге арналған қант төмендететін дәрілік заттармен және/немесе базальді инсулинмен біріктіріп емдеуде, егер соңғылары емдәммен және дене жаттығуымен қатар глюкоза деңгейін талапқа сай бақылауды қамтамасыз етпеген жағдайда (әртүрлі біріктірілімдерге қатысты қолжетімді деректер бар «Айрықша нұсқауларын» және «Фармакодинамикасын» қараңыз)

Противопоказания ликсумий в растворе

Гиперчувствительность к активному веществу или любому из вспомогательных веществ.
Белсенді затқа немесе қосымша заттарының кез келгеніне аса жоғары сезімталдық

Побочные действия раствора ликсумий

Краткая характеристика профиля безопасности

Более 2 600 пациентов в 8 больших плацебо-контролируемых исследованиях или исследованиях III фазы с активным контролем получали Ликсумию либо в монотерапии, либо в комбинации с метформином, сульфонилмочевиной (с метформином или без него) или базальным инсулином (с метформином или без него или с сульфонилмочевиной или без нее).

Наиболее часто сообщаемыми нежелательными реакциями во время клинических исследований являлись тошнота, рвота и диарея. Реакции в основном были легкими и преходящими.

Также установлены случаи гипогликемии (когда Ликсумия применялась в комбинации с сульфонилмочевиной и/или базальным инсулином) и головной боли. Аллергические реакции отмечались у 0,4% пациентов, применяющих Ликсумию.

Ниже представлены нежелательные реакции, которые возникали с частотой > 5%, если частота возникновения была выше среди пациентов, получавших Ликсумию, чем среди пациентов, получавших все препараты сравнения; также включены нежелательные реакции с частотой возникновения ≥ 1% в группе пациентов, получавших Ликсумию, если частота возникновения была выше в 2 раза, чем частота среди группы пациентов, получавших все препараты сравнения.

Нежелательные реакции, установленные в плацебо-контролируемых и исследованиях III фазы с активным контролем в течение всего периода лечения (включая период свыше основного 24-недельного периода лечения в исследованиях с ≥ 76 неделями всего лечения).

Очень часто (≥ 1/10)
  • гипогликемия (в комбинации с сульфонилмочевиной и/или базальным инсулином)
  • головная боль
  • тошнота, рвота, диарея
Часто (≥ 1/100 до < 1/10)
  • грипп, инфекции верхних дыхательных путей, цистит, вирусная инфекция
  • гипогликемия (в комбинации исключительно с метформином)
  • головокружение, сонливость
  • диспепсия
  • боль в спине
  • зуд в месте инъекции
Нечасто (≥ 1/1 000 до < 1/100)
  • анафилактическая реакция
  • крапивница
Описание отдельных нежелательных реакций

Гипогликемия

У пациентов, принимавших Ликсумию в монотерапии, симптоматическая гипогликемия возникала у 1,7% пациентов, получавших ликсисенатид, и у 1,6% пациентов, получавших плацебо. При применении Ликсумии в комбинации исключительно с метформином во время всего периода лечения симптоматическая гипогликемия возникала у 7,0% пациентов, получавших ликсисенатид, и у 4,8% пациентов, получавших плацебо.

У пациентов, принимавших Ликсумию в комбинации с сульфонилмочевиной и метформином, во время всего периода лечения симптоматическая гипогликемия возникала у 22,0% пациентов, получавших ликсисенатид, и у 18,4% пациентов, получавших плацебо (3,6% абсолютная разность). При применении Ликсумии в комбинации с базальным инсулином с метформином или без него во время всего периода лечения симптоматическая гипогликемия возникала у 42,1% пациентов, получавших ликсисенатид, и у 38,9% применяющих плацебо (3,2% абсолютная разность).

При применении Ликсумии в комбинации исключительно с сульфонилмочевиной во время всего периода лечения симптоматическая гипогликемия возникала у 22,7% пациентов, получавших ликсисенатид, в сравнении с 15,2%, получавших плацебо (7,5% абсолютная разность). При применении Ликсумии в комбинации с сульфонилмочевиной и базальным инсулином симптоматическая гипогликемия возникала у 47,2% пациентов, получавших ликсисенатид, по сравнению с 21,6%, получавших плацебо (25,6% абсолютная разность).

В целом во время всего периода лечения в плацебо-контролируемых исследованиях фазы III частота возникновения тяжелой симптоматической гипогликемии была нечастой (0,4% у пациентов, получавших ликсисенатид, и 0,2% у пациентов, получавших плацебо).

Нарушения со стороны желудочно-кишечного тракта
Во время основного 24-недельного периода лечения тошнота и рвота были наиболее часто сообщаемыми нежелательными реакциями. Частота возникновения тошноты была выше в группе ликсисенатида (26,1%) по сравнению с группой плацебо (6,2%), и частота возникновения рвоты была выше в группе ликсисенатида (10,5%) по сравнению с группой плацебо (1,8%). Реакции были в основном легкими и кратковременными и возникали в течение первых 3 недель после начала лечения. Впоследствии в течение следующих недель частота постепенно снижалась.

Реакции в месте введения
Во время основного 24-недельного периода лечения реакции в месте введения были установлены у 3,9% пациентов, получающих Ликсумию, реакции в месте введения были также установлены у 1,4% пациентов, получающих плацебо. Большинство реакций были легкими по интенсивности и обычно не приводили к прекращению лечения.

Иммуногенность

В связи с потенциальными иммуногенными свойствами лекарственных средств, содержащих протеины или пептиды, после лечения препаратом Ликсумия у пациентов могут вырабатываться антитела к ликсисенатиду, и в конце основного 24-недельного периода лечения в плацебо-контролируемых исследованиях у 69,8% пациентов, получавших ликсисенатид, был установлен положительный статус антител. В конце всего 76-недельного периода лечения процент серопозитивных пациентов был схожим. В конце основного 24-недельного периода лечения у 32,2% пациентов с положительным статусом антител концентрация антител была выше нижнего предела количественного выражения, а в конце всего 76-недельного периода лечения у 44,7% пациентов концентрация антител была выше нижнего предела количественного выражения. После прекращения лечения продолжалось наблюдение нескольких серопозитивных пациентов; в течение 3 месяцев процент уменьшился приблизительно до 90%, и через 6 месяцев и более-до 30%.

Изменение HbA1c от исходного уровня было схожим независимо от статуса антител (положительный или отрицательный).

Из числа пациентов с измерением HbA1c, получавших ликсисенатид, у 79,3% был либо негативный статус антител, либо концентрация антител была менее нижнего предела количественного выражения, а у остальных 20,7% пациентов концентрация антител была определена количественно. В подгруппе пациентов (5,2%) с самой высокой концентрацией антител средний показатель улучшения HbA1c в неделю 24 и в неделю 76 находился в клинически значимых пределах измерений; тем не менее, имелась вариабельность гликемической реакции, и у 1,9% отсутствовало уменьшение показателя HbA1c.

Статус антител (положительный или негативный) не позволяет прогнозировать уменьшение HbA1c у отдельных пациентов.

Не имелось различия по общему профилю безопасности у пациентов, независимо от статуса антител, за исключением увеличения числа возникновения реакций в месте введения препарата (в течение всего периода лечения 4,7% у пациентов с положительным статусом антител, по сравнению с 2,5% у серонегативных пациентов). Большинство реакций в месте введения препарата были легкими, независимо от статуса антител.

Не отмечалось перекрестной реактивности по сравнению либо с нативным глюкагоном, либо с эндогенным ГПП-1.

Аллергические реакции
Во время основного 24-недельного периода лечения аллергические реакции, возможно связанные с ликсисенатидом (такие как анафилактическая реакция, ангионевротический отек и крапивница), были установлены у 0,4% пациентов, получавших ликсисенатид, в то время как возможно связанные аллергические реакции возникали менее чем у 0,1% пациентов, получавших плацебо. Анафилактические реакции были установлены у 0,2% пациентов, получавших ликсисенатид, по сравнению с отсутствием реакций в группе плацебо. Большинство из установленных аллергических реакций по тяжести были легкими. Один случай анафилактоидной реакции был установлен во время клинических испытаний ликсисенатида.

Частота сердечных сокращений
В исследованиях с участием здоровых добровольцев транзиторное увеличение частоты сердечных сокращений наблюдалось после введения ликсисенатида 20 мкг. Сердечная аритмия, в частности, тахикардия (0,8% в сравнении с < 0,1%), и учащенное сердцебиение (1,5% в сравнении с 0,8%) были установлены у пациентов, получавших ликсисенатид, по сравнению с пациентами, получавшими плацебо.

Отмена препарата
Во время основного 24-недельного периода лечения частота случаев прекращения лечения по причине нежелательных явлений составляла 7,4% в группе Ликсумии по сравнению с 3,2% в группе плацебо. Наиболее часто встречающимися нежелательными реакциями, которые приводили к прекращению лечения в группе ликсисенатида, являлись тошнота (3,1%) и рвота (1,2%).

Репортирование подозреваемых побочных реакций
Важно репортирование подозреваемых побочных реакций после регистрации лекарственного средства. Это позволяет продолжать мониторинг баланса пользы/риска лекарственного средства. Просим работников здравоохранения сообщать о любых подозреваемых побочных реакциях через национальную систему репортирования.
Қауіпсіздік бейінінің қысқаша сипаттамасы

Плацебо-бақыланатын 8 ауқымды зерттеуде және белсенді бақыланатын III фазадағы зерттеуде 2 600-ден көп емделуші Ликсумияны монотерапия түрінде де, метформинмен, сульфонилмочевинамен (метформинмен немесе онсыз) немесе базальді инсулинмен (метформинмен немесе онсыз немесе сульфонилмочевинамен немесе онсыз) біріктіріп те алды.

Клиникалық зерттеулерде ең жиі хабарланған жағымсыз реакциялар жүрек айну, құсу және диарея болды. Реакциялар негізінен жеңіл және өтпелі болды.

Гипогликемия (Ликсумия сульфонилмочевинамен және/немесе базальді инсулинмен біріктіріп қолданылғанда) және бас ауыру жағдайлары да анықталған. Аллергиялық реакциялар Ликсумия қолданған 0,4% емделушіде білінген.

Төменде, егер Ликсумия алған емделушілер арасында пайда болу жиілігі барлық салыстыру препараттарын алған емделушілер арасындағыдан жоғары болса, > 5% жиілікте пайда болған жағымсыз реакциялар берілген; егер пайда болу жиілігі барлық салыстыру препараттарын алған емделушілер топтары арасындағы жиіліктен 2 есе жоғары болса, Ликсумия алған емделушілер тобында ≥ 1% пайда болу жиілігіндегі жағымсыз реакциялар да қосылған.

Плацебо-бақыланатын және белсенді бақыланатын III фазадағы зерттеулерде бүкіл емделу кезеңі бойына (бүкіл емдеудің ≥ 76 аптасындағы зерттеулерде негізгі 24-апталық емделу кезеңінен ұзақ кезеңді қоса) анықталған жағымсыз реакциялар.

Өте жиі (≥ 1/10)
  • гипогликемия (сульфонилмочевинамен және/немесе базальді инсулинмен біріктіргенде)бас ауыру
  • жүрек айну, құсу, диарея
Жиі (≥ 1/100-ден < 1/10 дейін)
  • тұмау, жоғарғы тыныс жолдарының жұқпалары, цистит, вирустық жұқпа
  • гипогликемия (тек қана метформинмен біріктіргенде)
  • бас айналу, ұйқышылдық
  • диспепсия
  • арқаның ауыруы
  • инъекция орнының қышынуы
Жиі емес (≥ 1/1 000-нан < 1/100 дейін)
  • анафилактикалық реакция
  • есекжем
Жекелеген жағымсыз реакциялар сипаттамасы

Гипогликемия

Ликсумияны монотерапияда қабылдаған емделушілерде симптоматикалық гипогликемия ликсисенатид алған 1,7% емделушіде және плацебо алған 1,6% емделушіде пайда болды. Бүкіл емдеу кезеңі бойына Ликсумияны тек қана метформинмен біріктіріп қолданғанда симптоматикалық гипогликемия ликсисенатид алған 7,0% емделушіде және плацебо алған 4,8% емделушіде пайда болды.

Бүкіл емдеу кезеңі бойына Ликсумияны сульфонилмочевинамен және метформинмен біріктіріп қолданғанда симптоматикалық гипогликемия ликсисенатид алған 22,0% емделушіде және плацебо алған 18,4% емделушіде пайда болды (3,6% абсолютті айырма). Бүкіл емдеу кезеңі бойына метформинмен немесе онсыз базальді инсулинмен біріктіріп Ликсумияны қолданғанда симптоматикалық гипогликемия ликсисенатид алған 42,1% емделушіде және плацебо қолданған 38,9% емделушіде пайда болды (3,2% абсолютті айырма).

Бүкіл емдеу кезеңі бойына тек қана сульфонилмочевинамен біріктіріп Ликсумияны қолданғанда симптоматикалық гипогликемия, плацебо алған 15,2%-бен салыстырғанда, ликсисенатид алған 22,7% емделушіде пайда болды (7,5% абсолютті айырма). Ликсумияны сульфонилмочевинамен және базальді инсулинмен қолданғанда симптоматикалық гипогликемия плацебо алған 21,6%-бен салыстырғанда, ликсисенатид алған 47,2% емделушіде пайда болды (25,6% абсолютті айырма).

Жалпы, плацебо-бақыланатын III фазадағы зерттеулерде бүкіл емдеу кезеңі бойына ауыр симптоматикалық гипогликемияның пайда болу жиілігі жиі емес (ликсисенатид алған 0,4% емделушіде және плацебо алған 0,2% емделушіде).

Асқазан-ішек жолы тарапынан бұзылулар
Негізгі 24-апталық емделу кезеңінде жүрек айну мен құсу ең жиі хабарланған жағымсыз реакциялар болды. Жүрек айнудың туындау жиілігі, плацебо тобымен салыстырғанда (6,2%), ликсисенатид тобында жоғары (26,1%) болды және құсудың туындау жиілігі, плацебо тобымен салыстырғанда (1,8%), ликсисенатид тобында жоғары (10,5%) болды. Реакциялар негізінен жеңіл және қысқа мерзімді болды және ем басталғаннан кейін алғашқы 3 апта ішінде туындады. Кейіннен келесі апталардың ішінде жиілігі біртіндеп төмендеді.

Енгізген жердегі реакциялар
Негізгі 24-апталық емделу кезеңі бойына енгізген жердегі реакциялар Ликсумия алатын 3,9% емделушіде анықталған, енгізген жердегі реакциялар плацебо алған 1,4% емделушіде де анықталған. Реакциялардың көпшілігі қарқындылығы бойынша жеңіл болды және әдетте емді тоқтатуға әкелмеген.

Иммуногенділік

Құрамында протеиндер немесе пептидтер бар дәрілік заттардың әлеуетті иммуногенділік қасиеттеріне байланысты, Ликсумия препаратымен емделуден кейін емделушілерде ликсисенатидке антиденелер өндірілуі мүмкін және негізгі 24-апталық емделу кезеңінің соңында плацебо-бақыланатын зерттеулерде ликсисенатид алған 69,8% емделушіде антиденелердің оң статусы анықталған. Бүкіл 76-апталық емделу кезеңінің соңында серопозитивті емделушілер пайызы ұқсас болды. Негізгі 24-апталық емделу кезеңінің соңында антиденелердің оң статусы бар 32,2% емделушіде антиденелер концентрациясы сандық өрнегінің төменгі шегінен жоғары болды, ал бүкіл 76-апталық емделу кезеңінің соңында 44,7% емделушіде антиденелер концентрациясы сандық өрнегінің төменгі шегінен жоғары болды. Емді тоқтатқаннан кейін бірнеше серопозитивті емделушіні бақылау жалғасты; 3 ай бойы пайызы шамамен 90% дейін, ал 6 ай және одан көп уақыт өткенде 30% дейін азайған.

Бастапқы деңгейден HbA1c өзгеруі антиденелер статусына (оң немесе теріс) қарамастан ұқсас болды.

Ликсисенатид алған HbA1c өлшенген емделушілер санынан 79,3%-да антиденелер статусы теріс болды немесе антиденелер концентрациясы сандық өрнегінің төменгі шегінен аз болды, ал қалған 20,7% емделушіде антиденелер концентрациясы сандық тұрғыда анықталды. Антиденелер концентрациясы ең жоғары емделушілердің қосалқы тобында (5,2%) орташа жақсаруының HbA1c көрсеткіші 24 аптада және 76 аптада клиникалық мәні бар өлшем шектерінен табылды; дегенмен де, гликемиялық реакция ауытқушылығы болды, ал 1,9% бөлігінде HbA1c көрсеткішінің азаюы болмаған.

Антиденелер статусы (оң немесе теріс) жекелеген емделушілерде HbA1c азаюын болжауға мүмкіндік бермейді.

Емделушілерде, антиденелер статусына байланыссыз, препарат енгізілген жерде реакциялардың туындау санының көбеюін қоспағанда, жалпы қауіпсіздік бейін айырмашылықтары болмаған (бүкіл емделу кезеңі бойына, серонегативті емделушілердегі 2,5%-бен салыстырғанда, антиденелер статусы оң емделушілерде 4,7%). Препарат енгізген жердегі реакциялардың көпшілігі антиденелер статусына байланыссыз жеңіл болды.

Эндогенді ГТП-1 немесе нативті глюкагонмен салыстырғанда айқаспалы реактивтілігі білінбеген.

Аллергиялық реакциялар
Негізгі 24-апталық емделу кезеңінде ликсисенатидпен байланысты болуы мүмкін аллергиялық реакциялар (анафилактикалық реакция, ангионевротикалық ісіну және есекжем) ликсисенатид алған 0,4% емделушіде анықталды, сол сияқты байланысты болуы мүмкін аллергиялық реакциялар плацебо алған 0,1%-дан аз емделушіде анықталды. Анафилактикалық реакциялар, плацебо тобында реакциялар болмауымен салыстырғанда, ликсисенатид алған 0,2% емделушіде анықталды. Анықталған аллергиялық реакциялардың көпшілігі ауырлығы бойынша жеңіл болды. Анафилактоидтық реакцияның бір жағдайы ликсисенатидтің клиникалық сынақтары кезінде анықталған.

Жүректің жиырылу жиілігі
Дені сау еріктілер қатысқан зерттеулерде жүректің жиырылу жиілігінің транзиторлы жоғарылауы 20 мкг ликсисенатид енгізілгеннен кейін байқалған. Жүрек аритмиясы, атап айтқанда, тахикардия (< 0,1%-бен салыстырғанда 0,8%) және жүректің жиі соғуы (0,8%-бен салыстырғанда 1,5%), плацебо алған емделушілермен салыстырғанда, ликсисенатид алған емделушілерде анықталған.

Препаратты тоқтату
Негізгі 24-апталық емделу кезеңінде жағымсыз құбылыстар себебімен ем тоқтатылған жағдайлардың жиілігі, плацебо тобындағы 3,2%-бен салыстырғанда, Ликсумия тобында 7,4% құрады. Ликсисенатид тобында емді тоқтатуға әкелген ең жиі кездесетін жағымсыз реакциялар жүрек айну (3,1%) мен құсу (1,2%) болды.

Күдік тудыратын жағымсыз реакциялардың репортаждалуы
Дәрілік зат тіркелгеннен кейін күдік тудыратын жағымсыз реакциялардың репортаждалуы маңызды. Бұл дәрілік заттың пайда/қауіп теңгерімінің мониторингін жалғастыруға мүмкіндік береді. Денсаулық сақтау қызметкерлерінен ұлттық репортаждау жүйесі арқылы кез келген күдік тудыратын жағымсыз реакциялар жөнінде хабарлауды өтінеміз.

Особые указания к применению

Терапевтический опыт применения ликсисенатида у пациентов с сахарным диабетом 1 типа отсутствует, его не следует применять у данных пациентов. Ликсисенатид не следует применять для лечения диабетического кетоацидоза.

Острый панкреатит
Применение агонистов рецепторов глюкагоноподобных пептидов-1 (ГПП-1) было связано с риском развития острого панкреатита. Сообщалось о нескольких событиях острого панкреатита при применении ликсисенатида, хотя причинной связи не было установлено. Необходимо информировать пациентов о типичных симптомах острого панкреатита: постоянные, сильные абдоминальные боли. При подозрении на панкреатит необходимо прекратить применение ликсисенатида; если острый панкреатит подтверждается, применение ликсисенатида не должно возобновляться. Необходимо проявлять осторожность при применении у пациентов, перенесших панкреатит.

Тяжелые желудочно-кишечные заболевания
Применение агонистов рецепторов ГПП-1 может быть связано с нежелательными реакциями со стороны желудочно-кишечного тракта. Ликсисенатид не исследовался у пациентов с тяжелыми желудочно-кишечными заболеваниями, включая тяжелый гастропарез, и по этой причине у таких пациентов применение ликсисенатида не рекомендуется.

Нарушение функции почек
Имеется ограниченный терапевтический опыт у пациентов с умеренным нарушением функции почек (клиренс креатинина 30-50 мл/мин), и не имеется терапевтического опыта применения у пациентов с тяжелым нарушением функции почек (клиренс креатинина менее 30 мл/мин) или у пациентов в терминальной стадии болезни почек. У пациентов с умеренным нарушением функции почек Ликсумия должна применяться с осторожностью. У пациентов с тяжелым нарушением функции почек или у пациентов в терминальной стадии болезни почек применение не рекомендуется (см. «Способ применения и дозы» и «Фармакокинетика»).

Гипогликемия
У пациентов, получающих Ликсумию с сульфонилмочевиной или базальным инсулином, может существовать повышенный риск гипогликемии. Для снижения риска гипогликемии возможно уменьшение дозы сульфонилмочевины или базального инсулина (см. «Способ применения и дозы»). Ликсумию не следует применять в комбинации с базальным инсулином и сульфонилмочевиной по причине повышенного риска гипогликемии.

Сопутствующие лекарственные средства
Замедление эвакуации содержимого желудка при применении ликсисенатида может уменьшать скорость абсорбции применяемых перорально лекарственных средств. У пациентов, получающих пероральные лекарственные средства, для которых требуется быстрая желудочно-кишечная абсорбция, клинический мониторинг, или средства с узким терапевтическим индексом, Ликсумия должна применяться с осторожностью. Специальные рекомендации относительно приема таких лекарственных средств даны в разделе «Лекарственные взаимодействия».

Неисследованные популяции
Ликсисенатид не исследовался в комбинации с ингибиторами дипептидилпептидазы-4 (ДПП-4). Имеется ограниченный опыт у пациентов с застойной сердечной недостаточностью.

Обезвоживание
Пациентам, получающим лечение препаратом Ликсумия, необходимо поставить в известность о потенциальном риске обезвоживания в связи с нежелательными реакциями со стороны желудочно-кишечного тракта и принимать меры предосторожности, чтобы избежать гиповолемии.

Вспомогательные вещества
Лекарственное средство содержит метакрезол, который может вызывать аллергические реакции.

Женщины детородного возраста
Ликсумия не рекомендуется женщинам детородного возраста, которые не применяют контрацептивы.

Беременность
Не имеется достаточных данных по применению Ликсумии у беременных женщин. Доклинические исследования показали репродуктивную токсичность. Потенциальный риск для людей неизвестен. Ликсумию не следует применять во время беременности. Вместо этого рекомендуется применение инсулина. Если пациентка желает забеременеть или беременность наступила, лечение Ликсумией необходимо прекратить.

Лактация
Неизвестно, проникает ли Ликсумия в грудное молоко человека. Ликсумию не следует применять в период лактации.

Фертильность
Доклинические исследования не показывают прямого вредного воздействия на фертильность.

Особенности влияния лекарственного средства на способность управлять транспортным средством или потенциально опасными механизмами
Ликсумия не влияет или оказывает незначительное влияние на способность управлять транспортным средством или механизмами. При приеме в комбинации с сульфонилмочевиной или базальным инсулином необходимо рекомендовать пациентам принимать меры предосторожности, чтобы избежать гипогликемии во время управления транспортным средством или механизмами.
1 типті қант диабетіне шалдыққан емделушілерде ликсисенатид қолданудың емдік тәжірибесі шектеулі, оны аталған емделушілерде қолдануға болмайды. Ликсисенатид диабеттік кетоацидозды емдеуге қолданылмайды.

Жедел панкреатит
Глюкагон тәрізді пептидтер-1 (ГТП-1) рецепторлары агонистерін қолдану жедел панкреатиттің даму қаупімен байланысты болды. Ликсисенатид қолдану кезінде, себептік байланысы анықталмаса да, жедел панкреатиттің бірнеше оқиғалары хабарланған. Емделушілерді жедел панкреатиттің типтік симптомдары: тұрақты, қатты абдоминальді ауырулар жөнінде хабарландыру қажет. Панкреатитке күдік туындағанда ликсисенатид қолдануды тоқтату қажет; егер жедел панкреатит расталса, ликсисенатид қолдану жаңғыртылмауы тиіс. Панкреатитті өткерген емделушілерде қолданғанда сақтық таныту қажет.

Ауыр асқазан-ішек аурулары
ГТП-1 рецепторларының агонистерін қолдану асқазан-ішек жолы тарапынан жағымсыз реакциялармен байланысты болуы мүмкін. Ликсисенатид ауыр гастропарез қамтылатын асқазан-ішектің ауыр ауруларына шалдыққан емделушілерде зерттелмеген, бірақ осы себепті ондай емделушілерде ликсисенатид қолдану ұсынылмайды.

Бүйрек функциясының бұзылуы
Бүйрек функциясы орташа бұзылған емделушілерде (креатинин клиренсі 30-50 мл/мин) қолданудың емдік тәжірибесі шектеулі, ал бүйрек функциясы ауыр бұзылған емделушілерде (креатинин клиренсі 30 мл/мин аз) және бүйрек ауруының терминалдық сатысындағы емделушілерде қолданудың емдік тәжірибесі жоқ. Бүйрек функциясы орташа бұзылған емделушілерде Ликсумия абайлап қолданылуы тиіс. Бүйрек функциясы ауыр бұзылған емделушілерде немесе бүйрек ауруының терминалдық сатысындағы емделушілерде қолдану ұсынылмайды («Қолдану тәсілі және дозаларын» және «Фармакокинетикасын» қараңыз).

Гипогликемия
Ликсумияны сульфонилмочевинамен немесе базальді инсулинмен алатын емделушілерде гипогликемияның жоғарылау қаупі болуы мүмкін. Гипогликемия қаупін төмендету үшін сульфонилмочевина немесе базальді инсулин дозаларын азайтуға болады («Қолдану тәсілі және дозаларын» қараңыз). Ликсумияны, гипогликемияның жоғарылау қаупі себебінен, базальді инсулинмен және сульфонилмочевинамен біріктіріп қолдануға болмайды.

Қатарлас дәрілік заттар
Ликсисенатид қолданғанда асқазан ішіндегісінің баяу босатылуы ішу арқылы қолданылатын дәрілік заттардың сіңірілу жылдамдығын азайтуы мүмкін. Жылдам асқазан-ішектік сіңірілу, клиникалық мониторинг немесе емдік индексі тар дәрілер талап етілетін, ішуге арналған дәрілік заттар алатын емделушілерде Ликсумия сақтықпен қолданылуы тиіс. Осындай дәрілік заттар қабылдауға қатысты арнаулы нұсқаулар «Дәрілермен өзара әрекеттесуі» бөлімінде берілген.

Зерттелмеген қауымдар
Ликсисенатид дипептидилпептидаза-4 (ДПП-4) тежегіштерімен біріктіріп зерттелмеген. Іркілісті жүрек жеткіліксіздігі бар емделушілерде шектеулі тәжірибесі бар.

Сусыздану
Ликсумия препаратымен ем алатын емделушілерге асқазан-ішек жолы тарапынан болатын жағымсыз реакцияларға байланысты зор сусыздану қаупін мәлім етіп, гиповолемияны болдырмау үшін алдын ала сақтану шараларын қабылдау қажет.

Қосымша заттар
Дәрілік зат құрамында аллергиялық реакциялар туғызуы мүмкін метакрезол бар.

Бала туу жасындағы әйелдер
Ликсумия контрацептивтер қолданбайтын бала туу жасындағы әйелдерге ұсынылмайды.

Жүктілік
Жүкті әйелдерде Ликсумия қолдану жөнінде жеткілікті деректер жоқ. Клиникаға дейінгі зерттеулер репродуктивтік уыттануды көрсетті. Адамдар үшін әлеуетті қатері белгісіз. Ликсумияны жүктілік кезінде қолдануға болмайды. Оның орнына инсулин қолдану ұсынылады. Егер емделуші әйел жүкті болуды қаласа немесе жүкті болып қалса, Ликсумиямен емдеуді тоқтату қажет.

Лактация
Ликсумияның адамның емшек сүтіне өтуі белгісіз. Ликсумияны лактация кезеңінде қолдануға болмайды.

Фертильділік
Клиникаға дейінгі зерттеулер фертильділікке тікелей зиянды әсер етуін көрсетпеген.

Дәрілік заттың көлік құралын немесе қауіптілігі зор механизмдерді басқару қабілетіне әсер ету ерекшеліктері
Ликсумия көлік құралын немесе механизмдерді басқару қабілетіне ықпал етпейді немесе мардымсыз әсерін тигізеді. Сульфонилмочевинамен немесе базальді инсулинмен біріктіріп қабылдағанда емделушілерге көлік құралын немесе механизмдерді басқару кезінде гипогликемияны болдырмау үшін алдын ала сақтану шараларын қабылдауға кеңес беру қажет.

Дозировка и способ применения

Дозировка

Начальная доза: дозировка начинается с 10 мкг Ликсумии один раз в сутки в течение 14 дней.

Поддерживающая доза: введение фиксированной поддерживающей дозы 20 мкг Ликсумии один раз в сутки начинается на 15-й день.

Для поддерживающей дозы используется раствор для инъекции Ликсумия 20 мкг. Для стартовой дозы используется раствор для инъекции Ликсумия 10 мкг.

Ликсумия вводится один раз в сутки, за час до любого приема пищи. Предпочтительно, чтобы инъекция Ликсумии выполнялась ежедневно перед тем же приемом пищи, когда было выбрано самое удобное время приема. Если доза Ликсумии пропущена, необходимо сделать инъекцию за час до следующего приема пищи.

При назначении Ликсумии в дополнение к получаемому лечению метформином действующая доза метформина может оставаться неизменной.

При назначении Ликсумии в дополнение к получаемому лечению сульфонилмочевиной или базальным инсулином для снижения риска гипогликемии возможно уменьшение дозы сульфонилмочевины или базального инсулина.

Ликсумию не следует назначать в комбинации с базальным инсулином и сульфонилмочевиной по причине повышенного риска гипогликемии (см. «Особые указания»).

Применение Ликсумии не требует специального мониторинга уровня глюкозы крови. Тем не менее, когда она применяется в комбинации с сульфонилмочевиной или базальным инсулином, мониторинг уровня глюкозы крови или самоконтроль уровня глюкозы крови может быть необходим для того, чтобы скорректировать дозы сульфонилмочевины или базального инсулина.

Особые популяции

Пожилые пациенты (≥ 65 лет)
На основании возраста коррекции доз не требуется. Клинический опыт у пациентов ≥ 75 лет ограничен (см. «Фармакокинетика» и «Фармакодинамика»).

Пациенты с нарушением функции почек
У пациентов с легким нарушением функции почек коррекция дозы не требуется (клиренс креатинина 50-80 мл/мин). Имеется ограниченный терапевтический опыт у пациентов с умеренным нарушением функции почек (клиренс креатинина 30-50 мл/мин), в этой популяции Ликсумия должна применяться с осторожностью. Не имеется терапевтического опыта применения у пациентов с тяжелым нарушением функции почек (клиренс креатинина менее 30 мл/мин) или у пациентов на терминальной стадии заболевания почек, и по этой причине не рекомендуется применять Ликсумию у этих групп пациентов.

Пациенты с нарушением функции печени
Для пациентов с нарушением функции печени коррекции доз не требуется.

Педиатрическая популяция
Безопасность и эффективность ликсисенатида у детей и подростков младше 18 лет не установлена. Данные отсутствуют.

Способ введения

Ликсумия показана для подкожного введения в бедро, живот или плечо. Нельзя вводить внутривенно или внутримышечно.

Ликсумию не следует использовать, если она замораживалась. Ликсумия может использоваться с одноразовыми иглами калибром от 29 до 32 для шприц-ручки. Иглы для шприц-ручки не включены.

Необходимо проинструктировать пациента выбрасывать иглу после каждого использования согласно требованиям локального законодательства по утилизации и хранить шприц-ручку без насаженной иглы. Это помогает предотвратить контаминацию и закупорку иглы. Шприц-ручка предназначена для использования только одним пациентом.

Любое неиспользованное лекарственное средство или отходы материалов должны быть утилизированы в соответствии с требованиями локального законодательства по утилизации.

Несовместимость
В условиях отсутствия исследований совместимости лекарственное средство не подлежит смешиванию с другими лекарственными средствами.

Инструкция по применению шприц-ручки Ликсумия

Перед использованием шприц-ручки Ликсумия внимательно прочитайте инструкцию. Сохраните настоящую инструкцию по медицинскому применению лекарственного средства для дальнейшего обращения.

Ликсумия представляет собой предварительно заполненную шприц-ручку для инъекции содержащую 14 доз. Каждая доза содержит 10 мкг или 20 мкг ликсисенатида в 0,2 мл.
  • Выполняйте только одну инъекцию в день.
  • В каждой шприц-ручке Ликсумия содержится 14 предварительно заполненных доз. Измерять каждую дозу не требуется.
  • Перед использованием шприц-ручки проконсультируйтесь с врачом о том, как правильно вводить препарат.
  • Если следовать инструкциям самостоятельно совершенно не представляется возможным, или не можете справиться со шприц-ручкой (например, при наличии проблем со зрением), воспользуйтесь посторонней помощью.
Строение шприц-ручки с препаратом Ликсумия
  • Эта шприц-ручка предназначена только для одного человека. Совместное использование запрещено.
  • Всегда проверяйте маркировку, чтобы не перепутать шприц-ручки Ликсумии. Также проверяйте, не истек ли срок хранения. Применение неподходящего препарата может нанести вред здоровью.
  • Не пытайтесь извлекать жидкость из картриджа с помощью шприца.
Информация об иглах (поставляются отдельно)
  • Используйте только иглы, одобренные для применения с Ликсумией. Используйте для шприц-ручки Ликсумия одноразовые иглы калибром от 29 до 32. Будет лучше, если Вы спросите врача о длине и калибре игл.
  • Если инъекция вводится с посторонней помощью, необходимо соблюдать осторожность для того, чтобы не ранить кого-либо иглой. В противном случае возможна передача инфекции.
  • Для каждой инъекции используйте новую иглу в целях предупреждения контаминации Ликсумии и возможной закупорки иглы.
Начало использования
  • Активируйте шприц-ручку в день введения первой инъекции
Сначала активируйте новую шприц-ручку
  • Перед введением дозы-перед введением препарата Вы должны удалить излишки жидкости из новой шприц-ручки. Это производится один раз и называется «активацией». Процедура активации изложена в шагах 1-5 далее.
  • Активация выполняется для того, чтобы убедиться, что шприц-ручка функционирует нормально и что доза первой инъекции точная.
  • Не повторяйте процесс активации. Иначе получить 14 доз из шприц-ручки Ликсумия не получится.
На рисунке ниже показано как после активации меняется окошко активации на кнопке для инъекций.

Новая шприц-ручка (окошко оранжевого цвета)

Ручка, готовая для инъекций (окошко белого цвета)

Ручка активирована и готова для инъекций. После активации окошко остается белым.

Процедура активации новой шприц-ручки Ликсумия

Шаг 1 Снимите колпачок шприц-ручки и проверьте шприц-ручку

Проверьте жидкость. Она должна быть прозрачной и бесцветной, не содержащей частиц. В противном случае не используйте шприц-ручку. Свяжитесь с врачом.

Шаг 2 Подсоедините иглу и снимите колпачок с иглы

Для активации всегда используйте новую иглу. Удалите защитную прокладку с наружного колпачка иглы. Расположите иглу строго вертикально по отношению к шприц-ручке. Во время навинчивания держите иглу прямо.

Будьте осторожны, не пораньтесь обнаженной иглой.

Снимите наружный и внутренний колпачки иглы. Сохраните наружный колпачок иглы - он понадобится, чтобы позже снять иглу.

Шаг 3 Потяните кнопку для инъекций

С усилием потяните кнопку для инъекций до упора.

Теперь стрелка будет показывать в направлении иглы.

Шаг 4 Нажмите и удерживайте кнопку для инъекций, чтобы удалить лишнюю жидкость

Направьте иглу в подходящую емкость (наподобие бумажного стаканчика или салфетки), чтобы можно было собрать жидкость и выбросить.
Нажмите кнопку для инъекций до упора. Вы можете почувствовать или услышать «щелчок».
Удерживайте кнопку для инъекций нажатой и медленно сосчитайте до 5 для того, чтобы удалить последние капли.

Если жидкость не вытекает, смотрите раздел «Вопросы и ответы».

Проверьте, чтобы окошко активации теперь стало белого цвета.

Шаг 5 Теперь шприц-ручка активирована.

Не активируйте шприц-ручку снова.

Не заменяйте иглу между активацией и первой инъекцией.

Для выполнения первой инъекции сразу переходите к Шагу C.

ЕЖЕДНЕВНОЕ ИСПОЛЬЗОВАНИЕ ШПРИЦ-РУЧКИ

Следуйте инструкциям, изложенным в настоящем разделе, только, если окошко активации белого цвета.

Каждый день вводите только одну дозу.

Шаг A. Снимите колпачок шприц-ручки и проверьте шприц-ручку

Проверьте жидкость. Она должна быть прозрачной и бесцветной, не содержащей частиц. В противном случае не используйте шприц-ручку.

При наличии пузырьков воздуха смотрите раздел «Вопросы и ответы».

Проверьте количество доз в шприц-ручке, оценив положение черного плунжера на дозировочной шкале.

Проверьте, чтобы окошко активации было белым. Если оно оранжевого цвета, перейдите к разделу Начало использования.

Проверьте этикетку на шприц-ручке во избежание введения другого препарата.

Шаг B. Прикрепите новую иглу и снимите колпачок с иглы.

Для каждой инъекции используйте новую иглу.

Удалите защитную прокладку с наружного колпачка иглы.

Расположите иглу строго вертикально по отношению к шприц-ручке. Во время навинчивания держите иглу прямо.

Будьте осторожны, не пораньтесь обнаженной иглой.

Снимите наружный и внутренний колпачки иглы. Сохраните наружный колпачок иглы, он понадобится, чтобы позже удалить иглу.

Шаг C. Потяните кнопку для инъекций

С усилием потяните кнопку для инъекций до упора.

Теперь стрелка будет показывать в направлении иглы.

Шаг D. Нажмите и удерживайте кнопку для инъекций, чтобы ввести дозу

Захватите складку кожи и вставьте иглу (относительно того, куда вводить препарат, смотрите раздел «Места введения лекарственного средства»).

Нажмите кнопку для инъекций до упора. Вы можете почувствовать или услышать «щелчок».

Удерживайте кнопку для инъекций нажатой и медленно сосчитайте до 5 для того, чтобы ввести полную дозу.

Доза введена. Вытащите иглу из кожи.

Шаг E. После каждой инъекции удаляйте и выбрасывайте иглу

Поместите наружный колпачок иглы на плоскую поверхность. Направьте иглу в наружный колпачок иглы. Наденьте наружный колпачок обратно.

Сожмите наружный колпачок иглы, чтобы захватить иглу, и используйте его, чтобы открутить иглу от шприц-ручки.

Спросите врача о способе утилизации использованных игл.

Верните колпачок на место.

Шаг F. При введении каждой инъекции повторяйте шаги, описанные в разделе Ежедневное использование шприц-ручки.

Выбросьте шприц-ручку через 14 дней после активации, даже если в шприц-ручке осталось лекарственное средство.

Таблица активации и утилизации
Занесите в таблицу дату активации шприц-ручки и дату утилизации спустя 14 дней.

Ручка Дата активации Дата утилизации
1.
2.

Хранение

Общая информация
  • Храните шприц-ручки Ликсумия в безопасном, недоступном для детей месте.
  • Храните шприц-ручки Ликсумия в защищенном от пыли и грязи месте.
  • После каждого использования надевайте колпачок обратно на шприц-ручку для защиты от света.
  • Не используйте Ликсумию после даты истечения срока хранения, которая указана на этикетке и на коробке. Дата истечения срока относится к последнему дню обозначенного месяца.
До активации шприц-ручки:
  • Храните неиспользованные шприц-ручки Ликсумия в холодильнике при температуре от 2 °C до 8 °C.
  • Не замораживайте шприц-ручки Ликсумия и не используйте Ликсумию, если она была заморожена.
  • Перед использованием подождите, пока шприц-ручка не нагреется до комнатной температуры.
После активации шприц-ручки:
  • Храните активированную шприц-ручку Ликсумия при температуре ниже 30 °C. Не замораживать Ликсумию после активации.
  • Не хранить шприц-ручку Ликсумия с насаженной иглой. Прикрепленная игла может привести к контаминации и попаданию воздуха, что может повлиять на точность дозы.
  • После активации шприц-ручка используется вплоть до 14 дней. Через 14 дней выбросите использованную шприц-ручку с Ликсумией, даже если в шприц-ручке осталось лекарственное средство.
Утилизация
  • Прежде чем выбросить шприц-ручку Ликсумия, наденьте обратно колпачок.
  • Выбросьте шприц-ручку с Ликсумией. Спросите врача о способе утилизации использованных лекарственных средств.
Обращение
  • Осторожно обращайтесь со шприц-ручкой Ликсумия.
  • Очистка наружной поверхности шприц-ручки Ликсумия производится протиранием влажной тканью.
  • Во избежание повреждения запрещено мочить, мыть шприц-ручку Ликсумия, а также наносить на нее растворы (смазывать ее).
  • Если Вы считаете, что шприц-ручка Ликсумия повреждена, не используйте её. Не пытайтесь починить шприц-ручку.
Места введения лекарственного средства
Ликсумия должна вводиться под кожу в любую из областей, показанных синим цветом выше на рисунке. Это бедро, живот или плечо. Спросите врача о том, как правильно вводить препарат.

Вопросы и ответы

Что делать, если забыли активировать Ликсумию или в случае самостоятельной инъекции Ликсумии до активации?
Если Вы ввели себе препарат, прежде чем активировали шприц-ручку, не вводите вторую инъекцию. Свяжитесь с врачом, чтобы проконсультироваться относительно проверки уровня глюкозы в крови.

Что делать, если в контейнере имеются пузырьки воздуха?
Небольшие пузырьки воздуха в контейнере, считается нормальным явлением, они не принесут вреда. Это не скажется на дозе. Продолжайте следовать инструкциям. Если Вам необходима помощь, свяжитесь с врачом или медсестрой.

Что делать, если во время активации не выделяется жидкость?
Может быть закупорена или неправильно прикручена игла. Удалите иглу со шприца, присоедините новую иглу и повторите только Шаги 4 и 5. Если жидкость по-прежнему не выделяется, шприц-ручка Ликсумия может быть повреждена. Не используйте эту упаковку с Ликсумией. Свяжитесь с врачом, чтобы попросить помощи.

Что делать, если трудно нажимать до упора кнопку для инъекций?
Игла может быть закупорена или неправильно прикручена. Вытащите иглу из кожи и снимите иглу со шприц-ручки. Прикрепите новую иглу и повторите только Шаги D и E. Если жидкость по-прежнему не вытекает, шприц-ручка Ликсумия может быть повреждена. Не используйте эту упаковку Ликсумии. Свяжитесь с врачом за помощью.

Если у Вас имеются вопросы относительно Ликсумии или относительно диабета, спросите врача или позвоните по местному номеру в компанию «Санофи», указанному в «Инструкции по медицинскому применению лекарственного средства» в упаковке с Ликсумией (предоставляется отдельно в коробке).
Дозалануы

Бастапқы доза: дозалануы 14 күн бойы тәулігіне бір рет 10 мкг Ликсумиядан басталады.

Демеуші доза: тәулігіне бір рет 20 мкг Ликсумияның бекітілген демеуші дозасын енгізу 15-ші күні басталады.

Демеуші доза үшін 20 мкг Ликсумия инъекциясына арналған ерітінді пайдаланылады. Старттық доза үшін 10 мкг Ликсумия инъекциясына арналған ерітінді пайдаланылады.

Ликсумия тәулігіне бір рет кез келген тамақ ішуден бір сағат бұрын енгізіледі. Ликсумия инъекциясын күн сайын қабылдауға ең ыңғайлы уақыт деп таңдалған тамақтанудың алдында салған дұрыс. Егер Ликсумия дозасын өткізіп алса, инъекцияны келесі ас ішуден бір сағат бұрын салу қажет.

Ликсумия метформинмен алатын емге қосымша тағайындалғанда метформиннің әсер етуші дозасын өзгеріссіз қалдыруға болады.

Ликсумия сульфонилмочевинамен немесе базальді инсулинмен алатын емге қосымша тағайындалғанда гипогликемия қаупін төмендету үшін сульфонилмочевина немесе базальді инсулин дозасын азайтуға болады.

Ликсумияны гипогликемия қаупінің жоғарылау себебінен базальді инсулинмен және сульфонилмочевинамен біріктіріп тағайындауға болмайды («Айрықша нұсқауларын» қараңыз).

Ликсумия қолдану қан глюкозасының деңгейіне арнайы мониторинг талап етпейді. Дегенмен де, оны сульфонилмочевинамен немесе базальді инсулинмен біріктіріп қолданғанда, сульфонилмочевина немесе базальді инсулин дозасын түзету үшін қан глюкозасының деңгейіне мониторинг немесе қан глюкозасының деңгейін өздігінен бақылау қажет болуы мүмкін.

Ерекше қауымдар

Егде жастағы емделушілер (≥ 65 жас)
Жас шамасы негізінде дозаларды түзету қажет емес. Клиникалық тәжірибесі ≥ 75 жастағы емделушілерде шектеулі («Фармакокинетикасын» және «Фармакодинамикасын» қараңыз).

Бүйрек функциясы бұзылған емделушілер
Бүйрек функциясы жеңіл бұзылған (креатинин клиренсі 50-80 мл/мин) емделушілерде дозаны түзету қажет емес. Бүйрек функциясы орташа бұзылған (креатинин клиренсі 30-50 мл/мин) емделушілерде шектеулі емдік тәжірибесі бар, осы қауымда Ликсумия сақтықпен қолданылуы тиіс. Бүйрек функциясының бұзылуы ауыр (креатинин клиренсі 30 мл/мин аз) емделушілерде немесе бүйрек ауруының терминалдық сатысындағы емделушілерде қолданудың емдік тәжірибесі жоқ, осы себепті емделушілердің бұл топтарында Ликсумия қолдану ұсынылмайды.

Бауыр функциясы бұзылған емделушілер
Бауыр функциясы бұзылған емделушілерге дозаларын түзету қажет емес.

Педиатриялық қауым
Ликсисенатид қауіпсіздігі мен тиімділігі балалар мен 18 жасқа толмаған жасөспірімдерде анықталмаған. Деректер жоқ.

Енгізу тәсілі

Ликсумия сан, іш немесе иық терісінің астына енгізуге көрсетілген. Көктамыр ішіне немесе бұлшықет ішіне енгізуге болмайды.

Ликсумияны, егер ол мұздатып қатырылған болса, пайдалануға болмайды. Ликсумияны еккіш-қаламға арналған калибрі 29-дан 32 дейінгі бір реттік инелермен пайдалануға болмайды. Еккіш-қаламға арналған инелер қосылмаған.

Емделушіге инені әр пайдаланған сайын жою жөніндегі жергілікті заңнама талаптарына сай тастау және еккіш-қаламды инесін қондырмай сақтау туралы нұсқау беру қажет. Бұл ине контаминациясын және иненің тығындалып қалуын болдырмауға көмектеседі. Еккіш-қалам тек бір емделушінің пайдалануына арналған.

Әрбір пайдаланылмаған дәрілік зат немесе материалдар қалдықтары жою жөніндегі жергілікті заңнама талаптарына сай жойылуы тиіс.

Үйлеспеушілігі
Үйлесімділігіне зерттеулер жүргізілмеген жағдайларда дәрілік зат басқа дәрілік заттармен аралыстыруға жатпайды.

Ликсумия еккіш-қаламын қолдану жөніндегі нұсқаулық

Ликсумия еккіш-қаламын пайдаланар алдында нұсқаулықты мұқият оқып шығыңыз. Әріқарай жұмыс істеу үшін дәрілік заттың медицинада қолданылуы жөніндегі осы нұсқаулықты сақтап қойыңыз.

Ликсумия құрамында 14 доза алдын ала толтырылған инъекцияға арналған еккіш-қалам түрінде болады. Әр дозада 0,2 мл шамасында 10 мкг немесе 20 мкг ликсисенатид болады.
  • Күніне бір инъекция ғана салыңыз.
  • Әрбір Ликсумия еккіш-қаламында алдын ала толтырылған 14 доза бар. Әр дозаны өлшеу қажет емес.
  • Еккіш-қаламды пайдаланар алдында препаратты қалай дұрыс енгізу жөнінде дәрігермен кеңесіңіз.
  • Егер нұсқауларды дербес қадағалау мүлде мүмкін болмаса немесе еккіш-қаламды игере алмасаңыз (мысалы, көру қабілетіңіз кінәратты болса), өзгелердің көмегін пайдаланыңыз.
Ликсумия препараты бар еккіш-қалам құрылымы
  • Бұл еккіш-қалам тек бір адамға арналған. Бірге пайдалануға тыйым салынған.
  • Ликсумия еккіш-қаламын шатастырып алмас үшін таңбалануын үнемі тексеріңіз. Жарамдылық мерзімінің өтіп кетпегенін де тексеріңіз. Сай келмейтін препаратты қолдану денсаулыққа зиян тигізуі мүмкін.
  • Картриджден сұйықтықты еккіш көмегімен шығарып алуға тырыспаңыз.
Инелер туралы ақпарат (бөлек жеткізіледі)
  • Ликсумиямен қолдануға мақұлданған инелерді ғана пайдаланыңыз. Ликсумия еккіш-қаламы үшін калибрі 29-дан 32 дейінгі бір реттік инелерді пайдаланыңыз. Егер Сіз дәрігерден иненің ұзындығы мен калибрі жөнінде сұрап алсаңыз, дұрыс болады.
  • Егер инъекция өзгенің көмегімен енгізілсе, әлдекімді инемен жарақаттап алмас үшін сақ болуыңыз қажет. Керісінше жағдайда жұқпа берілуі мүмкін.
  • Әр инъекция Ликсумия контаминациясын және иненің бітеліп қалу мүмкіндігіне жол бермеу мақсатында жаңа инені пайдаланыңыз.
Пайдалануды бастау
  • Алғашқы инъекция енгізілген күні еккіш-қаламды іске қосыңыз.
Алдымен жаңа еккіш-қаламды іске қосыңыз
  • Дозаны енгізер алдында – препаратты енгізер алдында Сіз жаңа еккіш-қаламнан сұйықтықтың артық мөлшерін шығарып тастауға тиіссіз. Бұл бір рет атқарылады және «іске қосу» деп аталады. Іске қосу әрекеті әріқарай 1-5 қадамдарда баяндалған.
  • Іске қосу еккіш-қаламның қалыпты жұмыс істеп тұрғанына және алғашқы инъекция дозасының дәл екеніне көз жеткізу үшін атқарылады.
  • Іске қосу үдерісін қайталамаңыз. Әйтпесе, Ликсумия еккіш-қаламы 14 дозаны ала алмай қаласыз.
Төмендегі суретте іске қосылған соң инъекциялау тетігінде іске қосу терезесінің қалай өзгеретіні көрсетілген.

Жаңа еккіш-қалам (қызыл-сары түсті терезе)

Инъекцияға дайын еккіш (ақ түсті терезе)

Қалам іске қосылған және инъекцияға дайын. Іске қосудан соң терезе ақ күйінде қалады.

Жаңа Ликсумия еккіш-қаламын іске қосу әрекеті

1 қадам Еккіш-қалам қалпақшасын алып тастап, еккіш-қаламды тексеріңіз

Сұйықтықты тексеріңіз. Ол бөлшектері жоқ, мөлдір және түссіз болуы тиіс. Керісінше жағдайда еккіш-қалам пайдаланбаңыз. Дәрігермен байланысыңыз.

2 қадам Инені жалғап, иненің қалпақшасын алып тастаңыз

Іске қосу үшін үнемі жаңа ине пайдаланыңыз. Иненің сыртқы қалпақшасынан қорғағыш төсемін алып тастаңыз. Инені еккіш-қаламға қарата қатаң түрде тігінен орнатыңыз. Бұраған кезде инені тіке ұстаңыз.

Сақ болыңыз, жалаңаш инемен жарақаттанып қалмаңыз.

Иненің сыртқы және ішкі қалпақшаларын алып тастаңыз. Иненің сыртқы қалпақшасын сақтаңыз – ол инені кейінірек шешкенде керек болады.

3 қадам Инъекциялау тетігін тартыңыз

Инъекциялау тетігін түбіне дейін күшпен тартыңыз.

Енді бағыттағыш иненің бағытын көрсетіп тұрады.

4 қадам Артық сұйықтықты шығару үшін инъекцияға арнаған тетікті басып, ұстап тұрыңыз.

Сұйықтықты жинауға және тастауға болатындай инені сай келетін ыдысқа (кішкене қағаз стақан немесе сүрткі сияқты) бағыттаңыз.

Инъекциялау тетігін түбіне дейін басыңыз. Сіз «сыртылды» сезе немесе ести аласыз.

Инъекциялау тетігін басқан күйде ұстап тұрып, соңғы тамшыларын шығару үшін 5 дейін баяу санап шығыңыз.

Егер сұйықтық ақпаса, «Сұрақтар мен жауаптар» бөлімін қараңыз.

Іске қосу терезесі енді ақ болғанын тексеріңіз.

5 қадам Енді еккіш-қалам іске қосылған.

Еккіш-қаламды қайта іске қоспаңыз.

Іске қосу мен алғашқы инъекцияның арасында инені ауыстырмаңыз.

Алғашқы инъекцияны салған соң бірден C қадамына ауысыңыз.

ЕККІШ-ҚАЛАМДЫ КҮНДЕЛІКТІ ПАЙДАЛАНУ

Егер тек іске қосу терезесі ақ түсті болса ғана, осы бөлімде баяндалған нұсқауларға сүйеніңіз.

Әр күні тек бір доза енгізіңіз.

A қадамы. Еккіш-қалам қалпақшасын алып тастап, еккіш-қаламды тексеріңіз

Сұйықтықты тексеріңіз. Ол бөлшектері жоқ, мөлдір және түссіз болуы тиіс. Керісінше жағдайда еккіш-қалам пайдаланбаңыз. Ауа көпіршіктері болса, «Сұрақтар мен жауаптар» бөлімін қараңыз.

Дозалау шкаласындағы қара плунжер қалпын бағалаумен, еккіш-қаламдағы дозалар санын тексеріңіз.

Іске қосу терезесінің ақ болуын тексеріңіз. Егер ол қызыл-сары түсті болса, «Пайдалануды бастау» бөліміне ауысыңыз.

Басқа препарат енгізіп қоймас үшін еккіш-қаламдағы заттаңбаны тексеріңіз.

B қадамы. Жаңа инені бекітіп, иненің қалпақшасын алып тастаңыз.

Әр инъекция үшін жаңа ине пайдаланыңыз.

Иненің сыртқы қалпақшасынан қорғағыш төсемін алып тастаңыз.

Инені еккіш-қаламға қарата қатаң түрде тігінен орнатыңыз. Бұраған кезде инені тіке ұстаңыз.

Сақ болыңыз, жалаңаш инемен жарақаттанып қалмаңыз.

Иненің сыртқы және ішкі қалпақшаларын алып тастаңыз. Иненің сыртқы қалпақшасын сақтаңыз – ол инені кейінірек шешкенде керек болады.

C қадамы. Инъекциялау тетігін тартыңыз

Инъекциялау тетігін түбіне дейін күшпен тартыңыз.

Енді бағыттағыш иненің бағытын көрсетіп тұрады.

D қадамы. Дозаны енгізу үшін инъекциялау тетігін басып, ұстап тұрыңыз.

Тері қатпарын жиырып ұстап, инені қойыңыз (препарат енгізілген жерге қаратып, «Дәрілік зат енгізілетін орындар» бөлімін қараңыз).

Инъекциялау тетігін түбіне дейін басыңыз. Сіз «сыртылды» сезе немесе ести аласыз.

Инъекциялау тетігін басқан күйде ұстап тұрып, толық дозаны енгізу үшін 5-ке дейін баяу санаңыз.
Доза енгізілді. Инені теріден шығарыңыз.

E қадамы. Әр инъекциядан соң инені шығарыңыз да, тастаңыз

Иненің сыртқы қалпақшасын тегіс беткейге қоя тұрыңыз. Инені иненің сыртқы қалпақшасына бағыттаңыз. Сыртқы қалпақшаны кері кигізіңіз.

Инені ұстау үшін иненің сыртқы қалпақшасын қысыңыз және оны инені еккіш-қаламнан бұрап алуға пайдаланыңыз.

Дәрігерден пайдаланылған инелерді жою тәсілін сұраңыз.

Калпақшаны орнына қайта қойыңыз.

F қадамы. Әр инъекцияны енгізгенде «Еккіш-қаламды күнделікті пайдалану» бөлімінде баяндалған қадамдарды қайталаңыз.

Егер тіпті еккіш-қаламда дәрілік зат қалып қойса да, еккіш-қаламды іске қосудан кейін 14 күн өткен соң тастаңыз.

Іске қосу және жою кестесі
Кестеге еккіш-қаламның іске қосылған күнін және 14 күн өткенде жойылған күнін түсіріңіз.

Қалам Іске қосылу күні Жойылу күні
1.
2.

Сақтау

Жалпы ақпарат
  • Ликсумия еккіш-қаламын қауіпсіз, балалардың қолы жетпейтін жерде сақтаңыз.
  • Ликсумия еккіш-қаламын шаң мен кірден қорғалған жерде сақтаңыз.
  • Әр пайдаланудан кейін жарықтан қорғау үшін қалпақшаны еккіш-қаламға кері кигізіңіз.
  • Ликсумияны заттаңбада және қорапта көрсетілген сақтау мерзімі өтіп кеткен күннен кейін пайдаланбаңыз. Мерзімінің өткен күні белгіленген айдың соңғы күніне қаратылады.
Еккіш-қаламды іске қосуға дейін:
  • Пайдаланылмаған Ликсумия еккіш-қаламдары тоңазытқышта 2 °C-ден 8 °C-ге дейінгі температурада сақтаңыз.
  • Ликсумия еккіш-қаламын мұздатып қатырмаңыз және, егер ол мұздатып қатырылған болса, Ликсумияны пайдаланбаңыз.
  • Пайдаланар алдында еккіш-қалам бөлме температурасына дейін жылынғанша күте тұрыңыз.
Еккіш-қалам іске қосылған соң:
  • Іске қосылған Ликсумия еккіш-қаламын 30 °C-ден төмен температурада сақтаңыз. Іске қосқаннан кейін Ликсумияны мұздатып қатырмаңыз.
  • Ликсумия еккіш-қаламын қондырылған инесімен сақтамаңыз. Бекітілген ине контаминацияға және ауа түсіп кетуіне әкелуі мүмкін, бұл дозаның дәлдігіне әсерін тигізеді.
  • Іске қосылғаннан кейін еккіш-қалам тура 14 күнге дейін пайдаланылады. 14 күннен соң, егер тіпті еккіш-қаламда дәрілік зат қалса да, пайдаланылған Ликсумия бар еккіш-қаламды тастаңыз.
Жойылуы
  • Ликсумия еккіш-қаламын тастамас бұрын қалпақшасын кері кигізіңіз.
  • Ликсумия бар еккіш-қаламды тастаңыз. Дәрігерден пайдаланылған дәрілік заттарды жою тәсілін сұраңыз.
Жұмыс істеу
  • Ликсумия еккіш-қаламымен абайлап жұмыс істеңіз.
  • Ликсумия еккіш-қаламының сыртқы беткейін тазалағанда ылғал шүберекпен ысып сүртеді.
  • Бүлдіріп алмас үшін Ликсумия еккіш-қаламын сулауға, жуып-шаюға, сондай-ақ оған ерітінділер құюға (оны майлауға) тыйым салынған.
  • Егер Сіз Ликсумия еккіш-қаламы бүлінген деп санасаңыз, оны пайдаланбаңыз. Еккіш-қаламды оңдауға тырыспаңыз.
Дәрілік зат енгізілетін орындар
Ликсумия жоғарыдағы суретте көк түспен көрсетілген кез келген аумақтың тері астына енгізілуі тиіс. Бұл – сан, іш немесе иық. Дәрігерден препаратты қалай дұрыс енгізу жөнінде сұраңыз.

Сұрақтар мен жауаптар

Егер Ликсумияны іске қосуды ұмытып кетсеңіз немесе Ликсумияны іске қосқанша дербес инъекциялаған жағдайда не істеу керек?
Егер Сіз өзіңізге препарат енгізсеңіз, еккіш-қаламды іске қоспас бұрын, екінші инъекцияны енгізбеңіз. Қандағы глюкоза деңгейін тексеруге қатысты кеңесу үшін дәрігермен байланысыңыз.

Егер контейнерде ауа көпіршіктері болса, не істеу керек?
Контейнердегі аздаған ауа көпіршіктері қалыпты құбылыс болып саналады, олар зиян әкелмейді. Бұл дозаға әсер етпейді. Нұсқаулықтар бойынша жалғастырыңыз. Егер Сізге көмек қажет болса, дәрігермен немесе медбикемен байланысыңыз.

Егер іске қосу кезінде сұйықтық бөлінбесе, не істеу керек?
Ине бітеліп қалған немесе дұрыс бұралмаған болуы мүмкін. Инені еккіштен алып тастап, жаңа инені жалғаңыз да, тек 4 және 5 қадамдарды қайталаңыз. Егер сұйықтық бұрынғыша бөлінбесе, Ликсумия еккіш-қаламы бүлінген болуы мүмкін. Ликсумиясы бар бұл қаптаманы пайдаланбаңыз. Көмек сұрау үшін дәрігермен байланысыңыз.

Егер инъекцияға арналған тетікті түбіне дейін басу қиын болса, не істеу керек?
Ине бітеліп қалған немесе дұрыс бекітілмеген болуы мүмкін. Инені теріден шығарып алып, еккіш-қаламнан инені алып тастаңыз. Жаңа инені бекітіп, тек D және E қадамдарын қайталаңыз. Егер сұйықтық бұрынғыша ақпай тұрса, Ликсумия еккіш-қаламы бүлінген болуы мүмкін. Ликсумиясы бар бұл қаптаманы пайдаланбаңыз. Көмек үшін дәрігермен байланысыңыз. Егер Сізде Ликсумияға қатысты немесе диабетке қатысты сауалдар болса, дәрігерден сұраңыз немесе Ликсумиясы бар қаптамада көрсетілген «Дәрілік заттың медицинада қолданылуы жөніндегі нұсқаулықта» көрсетілген (қорапта бөлек беріледі) жергілікті нөмір бойынша «Санофи» компаниясына қоңырау шалыңыз.

Взаимодействие с лекарствами

Ликсисенатид-это пептид, который не метаболизируется при участии цитохрома P450. В исследованиях in vitro, ликсисенатид не воздействовал на активность тестируемых изоферментов цитохрома P450 или человеческих транспортеров.

Замедление эвакуации содержимого желудка при применении ликсисенатида может уменьшать скорость абсорбции применяемых перорально лекарственных средств. Необходимо тщательно наблюдать пациентов, получающих лекарственные средства либо с узким терапевтическим индексом, либо лекарственные средства, которые требуют тщательного клинического мониторинга, особенно во время начала лечения ликсисенатидом. В отношении ликсисенатида эти лекарственные средства должны приниматься обычным способом. Если такие лекарственные средства должны приниматься с пищей, необходимо рекомендовать пациентам по возможности принимать их во время еды, когда не применяется ликсисенатид.

В отношении пероральных лекарственных средств, таких как антибиотики, которые, особенно в отношении эффективности зависят от пороговой концентрации, необходимо рекомендовать пациентам принимать как минимум за 1 час до или через 4 часа после инъекции ликсисенатида.

Кишечнорастворимые лекарственные формы, содержащие вещества, чувствительные к расщеплению в желудке, должны применяться за 1 час до или через 4 часа после инъекции ликсисенатида.

Парацетамол

Парацетамол применялся в качестве модели лекарственного средства для того, чтобы оценить эффект ликсисенатида на эвакуацию содержимого желудка. После применения однократной дозы парацетамола 1 000 мг, площадь под кривой (ППК) и t1/2 парацетамола, оставались неизменными, независимо от времени его применения (до или после инъекции ликсисенатида). Когда он применялся через 1 час или 4 часа после 10 мкг ликсисенатида, показатель Cмакс парацетамола уменьшался, соответственно, на 29% и 31%, и средняя величина tмакс была замедлена, соответственно, на 2,0 и 1,75 часа. При применении 20 мкг поддерживающей дозы прогнозировалась дальнейшее замедление tмакс и уменьшение Cмакс парацетамола.

Не наблюдалось воздействия на Cмакс и tмакс парацетамола, когда парацетамол применялся за 1 час до применения ликсисенатида.

Учитывая приведенные данные необходимость в коррекции доз парацетамола отсутствует, но удлинение Tmax, которое наблюдалось, когда парацетамол предназначался через 1-4 часа после приема ликсисенатида, следует учитывать, когда для эффективности необходимо быстрое начало действия.

Пероральные контрацептивы

После применения однократной дозы перорального контрацептива (этинилэстрадиола 0,03 мг/левоноргестрела 0,15 мг) за 1 час до или 11 часов после применения 10 мкг ликсисенатида, Cмакс, ППК, t1/2 и tмакс этинилэстрадиола и левоноргестрела оставались неизмененными.

Применение перорального контрацептива через 1 час или 4 часа после применения ликсисенатида не повлияло на ППК и t1/2 этинилэстрадиола и левоноргестрела, тогда как показатель Cмакс этинилэстрадиола уменьшался, соответственно, на 52% и 39%, а Cмакс левоноргестрела уменьшался, соответственно, на 46% и 20%, и средняя величина tмакс замедлялась на 1-3 часа.

Уменьшение показателя Cмакс имеет ограниченную клиническую значимость, и коррекция дозы перорального контрацептива не требуется.

Аторвастатин

При применении 20 мкг ликсисенатида в комбинации с 40 мг аторвастатина утром в течение 6 дней, воздействие аторвастатина не изменялось, тогда как показатель Cмакс уменьшался на 31% и величина tмакс увеличилась на 3,25 часа.

Такого увеличения для величины tмакс не наблюдалось, если аторвастатин применялся вечером, а ликсисенатид утром, но показатели ППК и Cмакс аторвастатина, соответственно, увеличивались на 27% и 66%.

Эти изменения не являются клинически значимыми, и поэтому коррекции дозы аторвастатина не требуется, когда он применяется в комбинации с ликсисенатидом.

Варфарин и другие производные кумарина

После сопутствующего применения 25 мг варфарина с многократными дозами ликсисенатида 20 мкг, не отмечалось влияния на ППК или МНО (международное нормализованное отношение), тогда как показатель Cмакс снизился на 19%, а величина tмакс увеличивалась до 7 часов.

На основании этих результатов, коррекции дозы варфарина не требуется, когда он применяется в комбинации с ликсисенатидом; тем не менее, во время начала или окончания лечения ликсисенатидом рекомендуется частый мониторинг МНО у пациентов, принимающих варфарин и/или производные кумарина.

Дигоксин

После совместного применения ликсисенатида 20 мкг и 0,25 мг дигоксина в состоянии равновесия ППК дигоксина не изменялась. Величина tмакс дигоксина увеличилась на 1,5 часа, и показатель Cмакс снизился на 26%.

На основании этих результатов, коррекции доз дигоксина не требуется, когда он применяется в комбинации с ликсисенатидом.

Рамиприл

После совместного применения ликсисенатида 20 мкг и 5 мг рамиприла в течение 6 дней, показатель ППК рамиприла увеличивался на 21%, тогда как показатель Cмакс снизился на 63%. Показатели ППК и Cмакс активного метаболита (рамиприлата) не изменялись. Величина tмакс рамиприла и рамиприлата увеличилась приблизительно на 2,5 часа.

На основании этих результатов, коррекции дозы рамиприла не требуется, когда он применяется в комбинации с ликсисенатидом.
Ликсисенатид – бұл P450 цитохромының қатысуымен метаболизденбейтін пептид. Іn vitro зерттеулерінде ликсисенатид P450 цитохромының тестіленетін изоферменттерінің немесе адамдағы тасымалдағыштардың белсенділігіне әсер етпеген.

Ликсисенатид қолданылғанда асқазан ішіндегісінің баяу босатылуы ішу арқылы қолданылған дәрілік заттардың сіңірілу жылдамдығын азайта алады. Емдік индексі тар немесе тиянақты клиникалық мониторинг талап етілетін дәрілік заттар алатын емделушілерді, әсіресе ликсисенатидпен емдеу басталғанда мұқият бақылау қажет. Ликсисенатидке қатысты осы дәрілік заттар әдеттегі тәсілмен қабылдануы тиіс. Егер осындай дәрілік заттар тамақпен қабылдануға тиіс болса, емделушілерге оларды ликсисенатид қолданылмаған кезде мүмкіндігінше ас ішкенде қабылдауға кеңес беру қажет.

Антибиотиктер сияқты, әсіресе тиімділігі жағынан шектік концентрацияға байланысты болатын ішуге арналған дәрілік заттарға қатысты, емделушілерге ликсисенатид инъекциясына дейін кемінде 1 сағат бұрын немесе одан кейін 4 сағаттан соң қабылдауға кеңес беру қажет.

Құрамында асқазанда ыдырауға сезімтал заттар бар ішекте еритін дәрілік түрлер ликсисенатид инъекциясына дейін 1 сағат бұрын немесе одан кейін 4 сағаттан соң қолданылуы тиіс.

Парацетамол

Парацетамол ликсисенатидтің асқазан ішіндегісінің босатылу әсерін бағалауға арналған дәрілік зат үлгісі ретінде қолданылған. Парацетамолдың 1 000 мг бір реттік дозасын қолданудан кейін парацетамолдың қисық астындағы ауданы (ҚАА) және t1/2, оның қолданылған уақытына қарамастан, өзгеріссіз күйде қалды (ликсисенатид инъекциясына дейін немесе онсыз). Ол 10 мкг ликсисенатидтен кейін 1 сағаттан соң немесе 4 сағаттан соң қолданылғанда, парацетамол Cмакс көрсеткіші, тиісінше, 29% және 31% азайған және орташа tмакс, тиісінше, 2,0 және 1,75 сағат баяулаған. Демеуші 20 мкг дозасы қолданылғанда әріқарай парацетамол tмакс баяулауы және Cмакс азаюы болжанған.

Парацетамол ликсисенатидтің қолданылуынан 1 сағат бұрын қолданылғанда парацетамолдың Cмакс және tмакс мәндеріне әсер етуі байқалмаған.

Келтірілген деректер ескерілгенде парацетамол дозаларын түзету қажеттілігі жоқ, бірақ ликсисенатид қабылдаудан кейін 1-4 сағаттан соң парацетамол тағайындалғанда байқалған Tmax ұзаруын тиімділігі үшін әсерінің тез басталуы қажет екенін ескеру керек.

Ішуге арналған контрацептивтер

Ішуге арналған контрацептивтің бір реттік дозасын (0,03 мг этинилэстрадиол/0,15 мг левоноргестрел) 10 мкг ликсисенатид қолдануға дейін 1 сағат бұрын немесе одан кейін 11 сағаттан соң қолданғаннан кейін этинилэстрадиол мен левоноргестрел Cмакс, ҚАА, t1/2 және tмакс өзгеріссіз күйде қалды.

Ликсисенатид қолданудан кейін 1 сағат немесе 4 сағат өткенде ішуге арналған контрацептив қолдану этинилэстрадиол Cмакс көрсеткіші, тиісінше, 52% және 39% азайып, ал левоноргестрел Cмакс, тиісінше, 46% және 20% азайғанда және орташа tмакс шамасы 1-3 сағатқа баяулағанда, этинилэстрадиол мен левоноргестрел ҚАА және t1/2 мәніне ықпал етпеген.

Cмакс көрсеткіші азаюының клиникалық мәні шектеулі, ал ішуге арналған контрацептив дозасын түзету қажет емес.

Аторвастатин

20 мкг ликсисенатидті 40 мг аторвастатинмен біріктіріп 6 күн бойы таңертең қолданғанда, Cмакс көрсеткіші 31% азайып, tмакс шамасы 3,25 сағат ұзарған кезде, аторвастатиннің әсер етуі өзгермеген.

Егер аторвастатин кешкілік, ал ликсисенатид таңертең қолданылса, tмакс шамасының ондай ұзаруы байқалмаған, бірақ аторвастатиннің ҚАА және Cмакс көрсеткіштері, тиісінше, 27% және 66% жоғарылаған.

Бұл өзгерістер клиникалық мәнді емес, сондықтан да аторвастатин дозасын ол ликсисенатидпен біріктіріліп қолданылғанда түзету қажет емес.

Варфарин және басқа да кумарин туындылары

25 мг варфаринді 20 мкг ликсисенатидтің бірнеше реттік дозаларымен қатар қолданудан кейін, Cмакс көрсеткіші 19% төмендеп, ал tмакс шамасы 7 сағатқа дейін ұзарғанда, ҚАА немесе ХҚҚ (халықаралық қалыптасқан қатынас) мәндеріне ықпалы білінбеген.

Осы нәтижелер негізінде, оны ликсисенатидпен біріктіріп қолданғанда варфарин дозасын түзету қажет емес; дегенмен де, ликсисенатидпен емделу басталған немесе аяқталған кезде варфарин және/немесе кумарин туындыларын қабылдайтын емделушілерде жиі ХҚҚ мониторингін өткізу ұсынылады.

Дигоксин

Тепе-тең жағдайда 20 мкг ликсисенатид пен 0,25 мг дигоксинді бірге қолданудан кейін дигоксин ҚАА өзгермеген. Дигоксин tмакс шамасы 1,5 сағат ұзарған, ал Cмакс көрсеткіші 26% төмендеген.

Осы нәтижелер негізінде, оны ликсисенатидпен біріктіріп қолданғанда дигоксин дозаларын түзету қажет емес.

Рамиприл

20 мкг ликсисенатид пен 5 мг рамиприлді 6 күн бойы бірге қолданудан кейін, рамиприл ҚАА көрсеткіші 21% ұлғайып, ал Cмакс көрсеткіші 63% төмендеген. Белсенді метаболиттің (рамиприлат) ҚАА және Cмакс көрсеткіштері өзгермеген. Рамиприл мен рамиприлаттың tмакс шамасы 2,5 сағатқа жуық ұзарған.

Осы нәтижелер негізінде, оны ликсисенатидпен біріктіріп қолданғанда рамиприл дозасын түзету қажет емес.

Передозировка ликсумиями в растворе

Во время клинических исследований дозы ликсисенатида до 30 мкг дважды в сутки вводились пациентам с диабетом 2 типа в 13-недельном исследовании. Наблюдалась повышенная частота возникновения случаев нарушений со стороны желудочно-кишечного тракта.

В случае передозировки в соответствии с клиническими признаками и симптомами у пациента должно быть начато соответствующее поддерживающее лечение, и доза ликсисенатида должна быть уменьшена до назначенной дозы.
Клиникалық зерттеулер кезінде 13-апталық зерттеуде 2 типті диабеті бар емделушілерге тәулігіне екі рет ликсисенатид дозасы 30 мкг дейін енгізілген. Асқазан-ішек жолы тарапынан болатын бұзылу жағдайларының пайда болу жиілігінің жоғарылауы байқалған.

Артық дозалану жағдайында клиникалық белгілері мен симптомдарына сәйкес емделушіде тиісті демеуші ем басталуы тиіс, ал ликсисенатид дозасы тағайындалған дозаға дейін азайтылуы тиіс.

Фармакологические свойства

Фармакокинетика

Абсорбция
После подкожного введения пациентам с диабетом 2 типа скорость абсорбции ликсисенатида явялется быстрой, независимо от вводимой дозы. Независимо от дозы и независимо от того, применялся ли ликсисенатид в виде однократной или многократных доз, у пациентов с диабетом 2 типа средняя величина tмакс составляет от 1 до 3,5 часов. В отношении подкожного введения ликсисенатида в область живота, бедро или плечо не имеется клинически значимых различий по скорости абсорбции.

Распределение
Ликсисенатид имеет умеренную степень связывания (55%) с белками человека. Кажущийся объем распределения после подкожного введения ликсисенатида (Vz/F) составляет приблизительно 100 л.

Биотрансформация и выведение
Как пептид, ликсисенатид выводится путем клубочковой фильтрации с последующей канальцевой реабсорбцией и дальнейшим метаболическим распадом, приводя к образованию меньших пептидов и аминокислот, которые вновь включаются в белковый обмен. После введения многократных доз у пациентов с диабетом 2 типа средний конечный период полувыведения составлял приблизительно 3 часа и средний кажущийся клиренс (CL/F) около 35 л/час.

Особые популяции

Пациенты с нарушением функции почек
У пациентов с нормальной функцией почек и пациентов с легким нарушением функции почек (клиренс креатинина, рассчитанный по формуле Кокрофта-Голта, 50-80 мл/мин) не имелось значимых различий по показателям Cмакс и ППК ликсисенатида. У пациентов с умеренным нарушением функции почек (клиренс креатинина 30-50 мл/мин) показатель ППК (площадь под кривой) вырос на 24%, а у пациентов с тяжелым нарушением функции почек (клиренс креатинина 15-30 мл/мин) - на 46%.

Пациенты с нарушением функции печени
Поскольку ликсисенатид главным образом выводится почками, пациенты с острым или хроническим нарушением функции почек в фармакокинетических исследованиях не участвовали. Не предполагается, что печеночная дисфункция влияет на фармакокинетику ликсисенатида.

Пол
Пол не оказывает клинически значимого воздействия на фармакокинетику ликсисенатида.

Раса
На основании результатов фармакокинетических исследований у пациентов европеоидной расы, японцев и китайцев этническое происхождение не оказывает клинически значимого воздействия на фармакокинетику ликсисенатида.

Пожилые пациенты
Возраст не оказывает клинически значимого воздействия на фармакокинетику ликсисенатида. В фармакокинетическом исследовании у пожилых пациентов, не страдающих диабетом, применение ликсисенатида 20 мкг в группе пожилых пациентов (11 пациентов в возрасте от 65 до 74 лет и 7 пациентов в возрасте ≥ 75 лет), приводящее к среднему увеличению показателя ППК ликсисенатида на 29%, по сравнению с 18 пациентами в возрасте от 18 до 45 лет, вероятно связано со сниженной функцией почек у группы лиц пожилого возраста.

Масса тела
Масса тела не оказывает клинически значимого эффекта на показатель ППК ликсисенатида.
Сіңірілуі
2 типті диабетке шалдыққан емделушілерге тері астына енгізгеннен кейін ликсисенатидтің сіңірілу деңгейі, енгізілген дозаға байланыссыз, жылдам болады. Дозасына байланыссыз және ликсисенатидтің бір реттік немесе бірнеше реттік дозалар түрінде қолданылуына қарамастан, 2 типті диабеті бар емделушілерде орташа tмакс шамасы 1 сағаттан 3,5 сағатқа дейін созылады. Ликсисенатидтің іш, сан немесе иық аумағындағы тері астына енгізілуіне қатысты сіңірілу жылдамдығында клиникалық мәнді айырмашылықтары жоқ.

Таралуы
Ликсисенатидтің адам ақуыздарымен байланысу дәрежесі орташа (55%). Ликсисенатид тері астына енгізілгеннен кейін болжанатын таралу көлемі (Vz/F) шамамен 100 л құрайды.

Биотрансформациясы және шығарылуы
Пептид сияқты, ликсисенатид шумақтық сүзіліс арқылы шығарылады, кейіннен өзекшелік кері сіңірілумен және әріқарай метаболизмдік ыдыраумен, ақуыз алмасуына қайта қосылатын аз пептидтер мен амин қышқылдарының түзілуіне әкеледі. 2 типті диабетке шалдыққан емделушілерде бірнеше реттік дозалар енгізілгеннен кейін соңғы орташа жартылай шығарылу кезеңі шамамен 3 сағат және орташа болжанатын клиренсі (CL/F) сағатына 35 л жуық құрайды.

Ерекше қауымдар

Бүйрек функциясы бұзылған емделушілер
Бүйрек функциясы қалыпты емделушілерде және бүйрек функциясы жеңіл бұзылған емделушілерде (Кокрофт-Голт формуласы бойынша есептелген креатинин клиренсі 50-80 мл/мин) ликсисенатидтің Cмакс және ҚАА көрсеткіштері бойынша елеулі айырмашылықтары болмаған. Бүйрек функциясы орташа бұзылған емделушілерде (креатинин клиренсі 30-50 мл/мин) ҚАА көрсеткіші (қисық астындағы ауданы) 24%, ал бүйрек функциясының бұзылуы ауыр емделушілерде (креатинин клиренсі 15-30 мл/мин) 46% өскен.

Бауыр функциясы бұзылған емделушілер
Ликсисенатид, ең алдымен, бүйрекпен шығарылатындықтан, бүйрек функциясының жедел немесе созылмалы бұзылуы бар емделушілер фармакокинетикалық зерттеулерге қатыспаған. Бауыр дисфункциясының ликсисенатид фармакокинетикасына ықпал етуі жорамалданбайды.

Жынысы
Жыныс ерекшелігі ликсисенатид фармакокинетикасына клиникалық мәнді әсерін тигізбейді.

Нәсілі
Еуропалық нәсілді емделушілерде, жапондар мен қытайларда фармакокинетикалық зерттеу нәтижелері негізінде этникалық шығу тегі ликсисенатид фармакокинетикасына клиникалық мәнді әсерін көрсетпейді.

Егда жастағы емделушілер
Жас шамасы ликсисенатид фармакокинетикасына клиникалық мәнді әсерін тигізбейді. Фармакокинетикалық зерттеуде диабеттен зардап шекпейтін егде жастағы емделушілерде, 18-45 жас аралығындағы 18 емделушімен салыстырғанда, егде жастағы емделушілер тобында (65-74 жас аралығындағы 11 емделуші және ≥ 75 жастағы 7 емделуші) ликсисенатид ҚАА көрсеткішін орташа 29% арттырған 20 мкг ликсисенатид қолдану егде жастағы тұлғалар тобында бүйрек функциясының төмендеуімен байланысты болуы ықтимал.

Дене салмағы
Дене салмағы ликсисенатид ҚАА көрсеткішіне клиникалық мәнді әсерін тигізбейді.

Фармакодинамика

Механизм действия

Ликсисенатид является селективным агонистом рецепторов ГПП-1 (глюкагоноподобный пептид-1). ГПП-1 рецептор является мишенью для нативного ГПП-1, эндогенного инкретинового гормона, который потенциирует глюкозозависимую секрецию инсулина бета-клетками поджелудочной железы.

Действие ликсисенатида опосредуется специфическим взаимодействием с рецепторами ГПП-1, приводя к увеличению внутриклеточного циклического аденозинмонофосфата (цАМФ). Ликсисенатид стимулирует секрецию инсулина, когда увеличивается содержание сахара в крови, но не при нормогликемии, которая ограничивает риск гипогликемии.

Одновременно подавляется секреция глюкагона. При гипогликемии сохраняется резервный механизм секреции глюкагона. Ликсисенатид замедляет эвакуацию из желудка, снижая скорость, при которой получаемая из пищи глюкоза оказывается в кровотоке.

Фармакодинамические эффекты

При применении один раз в сутки у пациентов с диабетом 2 типа ликсисенатид улучшает контроль гликемии за счет немедленного и пролонгированного эффектов снижения концентраций глюкозы как после приема пищи, так и натощак.

Такое воздействие на постпрандиальную глюкозу было подтверждено в 4-недельном исследовании, в сравнении с лираглутидом 1,8 мг один раз в сутки в комбинации с метформином. Снижение от исходного уровня показателя ППК 0:30–4:30 ч глюкозы в плазме после тестового приема пищи составляло:
  • 12,61 час*ммоль/л (-227,25 час*мг/дл) в группе ликсисенатида и
  • 4,04 час*ммоль/л (–72,83 час*мг/дл) в группе лираглутида. Это также было подтверждено в 8-недельном исследовании в сравнении с лираглутидом, назначенном перед завтраком в комбинации с инсулином гларгином с или без метформина.
Клиническая эффективность и безопасность

Воздействие Ликсумии на контроль гликемии по сравнению с эксенатидом оценивались в шести рандомизированных двойных слепых плацебо-контролируемых исследованиях и одном рандомизированном открытом исследовании с активным контролем.

Исследования включали 3 825 пациентов с диабетом 2 типа (2 445 пациентов рандомизированы для применения ликсисенатида), 48,2% мужчины и 51,8% женщины.

768 пациентов (447 рандомизированы для применения ликсисенатида) были в возрасте ≥ 65 лет, и 103 пациента (57 рандомизированы для применения ликсисенатида) были в возрасте ≥ 75 лет.

В завершенных исследованиях III фазы было отмечено, что в конце основного 24-недельного периода лечения больше 90% популяции пациентов смогли сохранять поддерживающую дозу Ликсумии 20 мкг один раз в сутки.

Контроль гликемии

Дополнительная комбинированная терапия с применением пероральных противодиабетических препаратов
В конце основного 24-недельного периода лечения Ликсумия в комбинации с метформином, сульфонилмочевиной, пиоглитазоном или комбинацией этих препаратов показала статистически значимые снижения уровня HbA1c, глюкозы в плазме натощак и 2-х часовой постпрандиальной глюкозы после тестового приема пищи по сравнению с плацебо. Снижение показателя HbA1c было значимым при введении препарата один раз в сутки, независимо от того, применялся ли он утром или вечером. Такое воздействие на HbA1c было пролонгированным в долгосрочных исследованиях продолжительностью до 76 недель.

Дополнительное лечение в комбинации исключительно с метформином

Таблица 2: Плацебо-контролируемые исследования в комбинации с метформином (24-недельные результаты)

В исследовании с активным контролем в конце основного 24-недельного периода лечения применение Ликсумии один раз в сутки показало уменьшение уровня HbA1c-0,79% по сравнению с -0,96% при применении эксенатида два раза в сутки, при средней разности показателей при терапии 0,17% (95% доверительный интервал (ДИ): 0,033; 0,297) и схожем проценте пациентов, у которых достигался уровень HbA1c менее 7%, в группе ликсисенатида (48,5%) и в группе эксенатида (49,8%). Во время основного 24-недельного периода лечения частота возникновения тошноты составила 24,5% в группе ликсисенатида по сравнению с 35,1% в группе эксенатида два раза в сутки, а частота возникновения симптоматической гипогликемии при применении ликсисенатида составила 2,5% по сравнению с 7,9% в группе эксенатида.

В 24-недельном открытом исследовании, ликсисенатид назначался до основного приема пищи и не уступал ликсисенатиду, назначенному до завтрака в рамках снижения HbA1c (изменение предела среднего от исходного уровня: - 0.65% по сравнению с 0.74%). Подобное снижение HbA1c наблюдалось несмотря на то, какой прием пищи был основным (завтрак, обед или ужин). В конце исследования, 43.6 % (группы основного приема пищи) и 42.8% (группа завтрака) пациентов достигли HbA1c меньше, чем 7%. Тошнота сообщалась в 14.7% и 15.5% пациентов, а симптоматическая гипогликемия в 5.8% и 2.2% пациентов группы основного приема пищи и группы завтрака соответственно.

Дополнительное лечение в комбинации исключительно с сульфонилмочевиной или в комбинации с метформином

Таблица 3: Плацебо-контролируемое исследование в комбинации с сульфонилмочевиной (24-недельные результаты)

Дополнительное лечение в комбинации исключительно с пиоглитазоном или в комбинации с метформином
В клиническом исследовании у пациентов, которые не достигали контроля на пиоглитазоне, добавление ликсисенатида к пиоглитазону в комбинации с метформином или без него, в конце основного 24-недельного периода лечения приводило к снижению показателя HbA1c от исходного уровня на 0,90% по сравнению со снижением от исходного уровня 0,34% в группе плацебо. В конце основного 24-недельного периода лечения у 52,3% пациентов, получавших ликсисенатид, показатель HbA1c составлял менее 7% по сравнению с 26,4% в группе плацебо. Во время основного 24-недельного периода лечения тошнота установлена у 23,5% в группе ликсисенатида по сравнению с 10,6% в группе плацебо, случаи симптоматической гипогликемии у 3,4% пациентов, получавших ликсисенатид, по сравнению с 1,2% в группе плацебо.

Дополнительное комбинированное лечение с базальным инсулином
Ликсумия, назначаемая в комбинации исключительно с базальным инсулином, либо в комбинации с базальным инсулином и метформином, либо в комбинации с базальным инсулином и сульфонилмочевиной, приводила к статистически значимым снижениям показателя HbA1c и 2-х часовой постпрандиальной глюкозы после тестового приема пищи по сравнению с плацебо.

Таблица 4: Плацебо-контролируемые исследования в комбинации с базальным инсулином (24-недельные результаты)

* результаты азиатской группы населения

Клиническое исследование проводилось у пациентов, ранее не получавших инсулин, которым недостаточно контроля пероральными противодиабетическими средствами. Это исследование включало 12-недельный подготовительный период с вводом и титрованием инсулина гларгина и 24-недельный период лечения, во время которого пациенты получали либо ликсисенатид, либо плацебо в комбинации с инсулином гларгином и метформином с тиазолидиндионами или без них. Во время этого периода инсулин гларгин постоянно титровался.

Во время 12-недельного подготовительного периода добавление и титрование инсулина гларгина приводило к уменьшению HbA1c приблизительно на 1%. Добавление ликсисенатида приводило к значительно большему снижению показателя HbA1c 0,71% в группе ликсисенатида по сравнению с 0,40% в группе плацебо. В конце 24-недельного периода лечения у 56,3% пациентов с применением ликсисенатида показатель HbA1c составлял менее 7% по сравнению с 38,5% в группе плацебо.

Во время 24-недельного периода лечения 22,4% пациентов, получавших ликсисенатид, сообщали, по крайней мере, об одном явлении симптоматической гипогликемии по сравнению с 13,5% в группе плацебо. Частота возникновения гипогликемии увеличивалась в основном во время первых 6 недель лечения в группе ликсисенатида, а затем была схожа с группой применяющей плацебо.

Уровень глюкозы в плазме натощак
В плацебо-контролируемых исследованиях в конце 24-недельного периода лечения показатели уменьшения уровня глюкозы в плазме натощак от исходного уровня, достигаемые при лечении Ликсумией, находились в пределах от 0,42 ммоль/л до 1,19 ммоль/л.

Уровень постпрандиальной глюкозы
Лечение Ликсумией приводило к снижению уровня 2-х часовой постпрандиальной глюкозы после тестового приема пищи, статистически превосходящему плацебо, независимо от базового лечения. В целом во всех исследованиях, в которых измерялись уровни постпрандиальной глюкозы, при применении Ликсумии в конце 24-недельного периода лечения показатели уменьшения от исходного уровня находились в пределах от 4,51 до 7,96 ммоль/л. От 26,2% до 46,8% пациентов 2-х часовой постпрандиальный уровень глюкозы находился ниже 7,8 ммоль/л (140.4 мг/дл).

Масса тела
В конце основного 24-недельного периода лечения терапия Ликсумией в комбинации с метформином и/или сульфонилмочевиной во всех контролируемых исследованиях приводила к устойчивому изменению массы тела в пределах от –1,76 кг до –2,96 кг. Изменение массы тела от исходного уровня в пределах от – 0,38 кг до –1,80 кг также наблюдалось у пациентов, получавших ликсисенатид в комбинации с исключительно стабильной дозой базального инсулина, либо в комбинации с метформином или сульфонилмочевиной. У пациентов, впервые начавших применять инсулин, в группе ликсисенатида масса тела оставалась почти неизменной, тогда как в группе плацебо было показано увеличение. В долгосрочных исследованиях продолжительностью до 76 недель уменьшение массы тела было устойчивым. Уменьшение массы тела не зависит от частоты тошноты и рвоты.

Функция бета-клеток
Клинические исследования Ликсумии показывают улучшенную функцию бета-клеток, что измеряется посредством гомеостатической модели оценки функции бета-клеток (ГОМО-β/HOMA-β). Восстановление первой фазы секреции инсулина и улучшение второй фазы секреции инсулина в ответ на внутривенное болюсное введение глюкозы наблюдались после однократной дозы Ликсумии у пациентов с диабетом 2 типа (n = 20).

Оценка сердечно-сосудистой системы

Во всех плацебо-контролируемых исследованиях III фазы у пациентов с диабетом 2 типа не наблюдалось увеличения средней частоты сердечных сокращений.

В плацебо-контролируемых исследованиях III фазы наблюдалось снижение среднего показателя систолического и диастолического давления крови, соответственно, до 2,1 мм рт. ст. и до 1,5 мм рт. ст.

Мета-анализ всех независимо установленных сердечно-сосудистых событий (смерть по сердечно-сосудистым причинам, нефатальный инфаркт миокарда, нефатальный инсульт, госпитализация по причине нестабильной стенокардии, госпитализация по причине сердечной недостаточности и реваскуляризации коронарных артерий) в 8 плацебо-контролируемых исследованиях III фазы, которые включали 2 673 пациента с диабетом 2 типа, получавших ликсисенатид, и 1 448 пациентов, получавших плацебо, показал соотношение рисков 1,03 (95% доверительный интервал 0,64; 1,66) для ликсисенатида по сравнению с плацебо.

Число событий в клинических исследованиях было небольшим (1,9% у пациентов, получавших ликсисенатид, и 1,8% у пациентов, получавших плацебо), оно не позволяет сделать достоверные выводы. Частота возникновения отдельных сердечно-сосудистых событий (ликсисенатид в сравнении с плацебо) составляло: смерть по сердечно-сосудистым причинам (0,3% в сравнении с 0,3%), нефатальный инфаркт миокарда (0,4% в сравнении с 0,4%), нефатальный инсульт (0,7% в сравнении с 0,4%), госпитализация по причине нестабильной стенокардии (0 в сравнении с 0,1%), госпитализация по причине сердечной недостаточности (0,1% в сравнении с 0), реваскуляризация коронарных артерий (0,7% в сравнении с 1,0%).
Әсер ету механизмі

Ликсисенатид – ГТП-1 (глюкагон тәрізді пептид-1) рецепторларының селективті агонисі. ГТП-1 рецепторы ұйқы безінің бета-жасушаларымен инсулиннің глюкозаға тәуелді секрециясын әлеуеттендіретін эндогенді инкретин гормоны - нативті ГТП-1 нысанасы болып табылады.

Ликсисенатид әсері ГТП-1 рецепторларымен спецификалық өзара әрекеттесумен жүзеге асып, жасушаішілік циклдық аденозинмонофосфат (цАМФ) артуына алып келеді. Ликсисенатид қандағы қант мөлшері көбейгенде инсулин секрециясын көтермелейді, бірақ гипогликемия қаупін шектейтін нормогликемия кезінде емес.

Бір мезгілде глюкагон секрециясын бәсеңдетеді. Гипогликемия кезінде глюкагон секрециясының резервтік механизмі сақталады. Ликсисенатид тамақтан алынатын глюкозаның қан ағымынан табылу жылдамдығын төмендетіп, асқазаннан көшірілуін баяулатады.

Фармакодинамикалық әсерлері

Ликсисенатид 2 типті диабеті бар емделушілерде тәулігіне бір рет қолданылғанда гликемияның бақылануын ас ішуден кейін де, аш қарында да дереу және ұзаққа созылатын глюкоза концентрацияларының төмендеу әсерлері есебінен жақсартады.

Постпрандиальді глюкозаға осылай әсер етуі, метформинмен біріктірілген тәулігіне бір рет 1,8 мг лираглутидпен салыстырғанда, 4-апталық зерттеуде расталған. Плазмадағы глюкозаның ҚАА 0:30–4:30 сағ. көрсеткішінің бастапқы деңгейінен төмендеуі тестілік ас ішуден кейін:
  • ликсисенатид тобында 12,61 сағат*ммоль/л (-227,25 сағат*мг/дл) және
  • лираглутид тобында 4,04 сағат*ммоль/л (–72,83 сағат*мг/дл) құраған. Бұл метформинмен немесе онсыз инсулин гларгинмен біріктіріп таңғы ас алдында тағайындалған лираглутидпен салыстырғанда, 8-апталық зерттеуде де расталған.
Клиникалық тиімділігі мен қауіпсіздігі

Ликсумияның гликемия бақылауына әсер етуі, эксенатидпен салыстырғанда, рандомизацияланған салыстырмалы жасырын алты плацебо-бақыланатын зерттеуде және белсенді бақылаумен рандомизацияланған бір ашық зерттеуде бағаланған.

Зерттеулерде 2 типті диабеті бар 3 825 емделуші (2 445 емделуші ликсисенатид қолдану үшін рандомизацияланған), 48,2% ер және 51,8% әйел қамтылған.

768 емделуші (447-сі ликсисенатид қолдану үшін рандомизацияланған) ≥ 65 жаста болды, ал 103 емделуші (57-сі ликсисенатид қолдану үшін рандомизацияланған) ≥ 75 жас шамасында болды.

III фазадағы аяқталған зерттеулерде негізгі 24-апталық емделу кезеңінің соңында емделушілер қауымының 90%-дан астамының тәулігіне бір рет Ликсумияның 20 мкг демеуші дозасын сақтап қалғаны атап өтілді.

Гликемияны бақылау

Диабетке қарсы ішуге арналған препараттар қолданумен біріктірілген қосымша ем
Метформинмен, сульфонилмочевинамен, пиоглитазонмен біріктірілген Ликсумиямен немесе сол препараттардың біріктірілімімен емделудің негізгі 24-апталық кезеңінің соңында, плацебомен салыстырғанда, аш қарын плазмадағы глюкоза HbA1c және тестілік ас ішуден кейінгі 2 сағаттық постпрандиальді глюкоза деңгейінің статистикалық мәнді төмендеуі көрсетілді. Препарат тәулігіне бір рет енгізілгенде, оның таңертең немесе кешке қолданылуына қарамастан, HbA1c көрсеткішінің төмендеуі едәуір болды. HbA1c мәніне осылай әсер ету 76 аптаға дейін жалғасқан ұзақ мерзімді зерттеулерде ұзағырақ созылды.

Тек қана метформинмен біріктірілген қосымша ем

2 кесте: Метформинмен біріктірілген плацебо-бақыланатын зерттеулер (24-апталық нәтижелер).

Негізгі 24-апталық емделу кезеңінің соңында белсенді бақыланатын зерттеуде тәулігіне бір рет Ликсумия қолдану эксенатид тәулігіне екі рет қолданылғанда, ем кезіндегі көрсеткіштердің 0,17% орташа әртүрлілігінде (95% сенім аралығы (СА): 0,033; 0,297) және ликсисенатид тобында (48,5%) және эксенатид тобында (49,8%) 7%-дан аз HbA1c деңгейіне жеткен емделушілердің ұқсас пайызында HbA1c деңгейінің -0,96%-бен салыстырғанда -0,79% азаюын көрсетті. Негізгі 24-апталық емделу кезеңінде жүрек айнудың туындау жиілігі тәулігіне екі рет эксенатид тобындағы 35,1%-бен салыстырғанда ликсисенатид тобында 24,5% құрады, ал симптоматикалық гипогликемияның пайда болу жиілігі эксенатид тобындағы 7,9%-бен салыстырғанда ликсисенатид қолданылғанда 2,5% құрады.

Ашық 24-апталық зерттеуде HbA1c төмендету аясында ликсисенатид негізгі ас ішуге дейін тағайындалған және таңғы асқа дейін тағайындалған ликсисенатидтен кем түспеген (бастапқы деңгейден орташа шекте өзгеруі: 0.74%-бен салыстырғанда - 0.65%). HbA1c осылай төмендеуі қандай астың (таңғы, түскі немесе кешкі ас) негізгі екеніне қарамастан байқалды. Зерттеудің соңында, 43.6% (негізгі ас ішу тобы) және 42.8% (таңғы ас тобы) емделуші 7%-дан аз HbA1c мәніне жетті. Жүрек айну негізгі ас ішу тобында және таңғы ас тобында, тиісінше,14.7% және 15.5% емделушіде, ал симптоматикалық гипогликемия 5.8% және 2.2% емделушіде хабарланды.

Тек қана сульфонилмочевинамен біріктірілген немесе метформинмен біріктірілген қосымша ем

3 кесте: Сульфонилмочевинамен біріктірілген плацебо-бақыланатын зерттеулер (24-апталық нәтижелер)

Тек қана пиоглитазонмен біріктірілген немесе метформинмен біріктірілген қосымша ем
Клиникалық зерттеуде пиоглитазон бақылануына жетпеген емделушілерде ликсисенатидті метформинмен біріктірілген немесе онсыз пиоглитазонға қосу негізгі 24-апталық емделу кезеңінің соңында, плацебо тобындағы бастапқы деңгейден 0,34% төмендеумен салыстырғанда, HbA1c көрсеткішінің бастапқы деңгейден 0,90% төмендеуіне әкелді. Негізгі 24-апталық емделу кезеңінің соңында HbA1c көрсеткіші, плацебо тобындағы 26,4%-бен салыстырғанда, ликсисенатид алған 52,3% емделушіде 7%-дан аз құрады. Негізгі 24-апталық емделу кезеңінде жүрек айну, плацебо тобындағы 10,6%-бен салыстырғанда, ликсисенатид тобындағы 23,5%, симптоматикалық гипогликемия жағдайында, плацебо тобындағы 1,2%-бен салыстырғанда, ликсисенатид алған 3,4% емделушіде анықталған.

Базальді инсулинмен біріктірілген қосымша ем
Тек қана базальді инсулинмен біріктіріліп немесе базальді инсулинмен және метформинмен біріктіріп, немесе базальді инсулинмен және сульфонилмочевинамен біріктіріп тағайындалған Ликсумия, плацебомен салыстырғанда, тестілік ас ішуден кейінгі HbA1c көрсеткішінің және 2 сағаттық постпрандиальді глюкозаның статистикалық мәнді төмендеуіне әкелді.

4 кесте: Базальді инсулинмен біріктірілген плацебо-бақыланатын зерттеулер (24-апталық нәтижелер).

* тұрғын халықтың азиаттық тобындағы нәтижелер

Клиникалық зерттеу диабетке қарсы ішуге арналған дәрілермен бақылануы жеткіліксіз бұрын инсулин алмаған емделушілерде жүргізілді. Бұл зерттеу инсулин гларгин енгізілген және титрленген 12-апталық дайындық кезеңін және емделушілер тиазолидиндиондармен немесе оларсыз инсулин гларгинмен және метформинмен біріктіріп не ликсисенатид, не плацебо алған 24-апталық емделу кезеңін қамтыды. Осы кезең ішінде инсулин гларгин тұрақты титрленген.

12-апталық дайындық кезеңінде инсулин гларгинді қосу және титрлеу HbA1c шамамен 1% азаюына алып келді. Ликсисенатид қосу HbA1c көрсеткішінің, плацебо тобындағы 0,40%-бен салыстырғанда, ликсисенатид тобында едәуір көбірек 0,71% төмендеуіне әкелді. Емделудің 24-апталық кезеңінің соңында ликсисенатид қолданған 56,3% емделушіде, плацебо тобындағы 38,5%-бен салыстырғанда, HbA1c көрсеткіші 7%-дан аз құрады.

Емделудің 24-апталық кезеңінде ликсисенатид алған 22,4% емделушіде, плацебо тобындағы, 13,5%-бен салыстырғанда, симптоматикалық гипогликемияның кем дегенде бір құбылысы хабарланды. Гипогликемияның пайда болу жиілігі, негізінен, ликсисенатид тобында емдеудің алғашқы 6 айында жоғарылаған, ал артынан плацебо қолданған топпен ұқсас болды.

Аш қарын плазмадағы глюкоза деңгейі
Плацебо-бақыланатын зерттеулерде 24-апталық емделу кезеңінің соңында аш қарын плазмадағы глюкоза деңгейінің Ликсумиямен емделген кезде жеткен бастапқы деңгейден азаю көрсеткіштері 0,42 ммоль/л-ден 1,19 ммоль/л дейінгі шекте болды.

Постпрандиальді глюкоза деңгейі
Ликсумиямен емделу, базалық емге байланыссыз, статистикалық тұрғыда плацебодан асып түсетін тестілік ас ішуден кейін 2-сағаттық постпрандиальді глюкоза деңгейінің төмендеуіне әкелді. Жалпы постпрандиальді глюкоза деңгейлері өлшенген зерттеулердің бәрінде Ликсумия қолданылғанда 24-апталық емделу кезеңінің соңында бастапқы деңгейден азаю көрсеткіштері 4,51-ден 7,96 ммоль/л дейінгі шекте болды. Глюкозаның 2-сағаттық постпрандиальді деңгейі 26,2%-дан 46,8% дейінгі емделушіде 7,8 ммоль/л-ден (140.4 мг/дл) төмен болды.

Дене салмағы
Барлық бақыланатын зерттеулерде негізгі 24-апталық емделу кезеңінің соңында метформинмен және/немесе сульфонилмочевинамен біріктірілген Ликсумиямен емдеу дене салмағының –1,76 кг-ден –2,96 кг дейінгі шекте тұрақты өзгеруіне әкелді. Дене салмағының –0,38 кг-ден –1,80 кг дейінгі бастапқы деңгейден өзгеруі тек қана базальді инсулиннің тұрақты дозасымен біріктірілген немесе метформинмен немесе сульфонилмочевинамен біріктірілген ликсисенатид алған емделушілерде де байқалды. Инсулинді алғаш қолдана бастаған емделушілерде, плацебо тобында ұлғаю көрсетілген кездегідей, ликсисенатид тобында дене салмағы өзгеріссіз дерлік күйде қалды. 76 аптаға дейін созылатын ұзақ мерзімді зерттеулерде дене салмағының кемуі тұрақты болды. Дене салмағының кемуі жүрек айну мен құсу жиілігіне байланысты емес.

Бета-жасушалар функциясы
Ликсумияның клиникалық зерттеулері бета-жасушалар функциясының жақсаруын көрсетеді, бұл бета-жасушалар функциясын бағалаудың гомеостатикалық үлгісі (ГОМО-β/HOMA-β) арқылы өлшенеді. Инсулин секрециясының бірінші фазасының қалпына келуі және инсулин секрециясының екінші фазасының жақсаруы глюкозаның көктамыр ішіне болюсті енгізілуіне жауап ретінде 2 типті диабеті бар емделушілерде Ликсумияның бір реттік дозасынан кейін байқалды (n = 20).

Жүрек-қантамыр жүйесін бағалау

III фазадағы барлық плацебо-бақыланатын зерттеулерде 2 типті диабеті бар емделушілерде жүректің орташа жиырылу жиілігінің жоғарылауы байқалды. III фазадағы плацебо-бақыланатын зерттеулерде систолалық және диастолалық қан қысымының орташа көрсеткішінің, тиісінше, 2,1 мм cын. бағ. дейін және 1,5 мм сын. бағ. дейін төмендеуі байқалды. Барлық тәуелсіз анықталған жүрек-қантамыр оқиғаларының (жүрек-қантамыр себептерінен өлім, өлімсіз миокард инфарктісі, өлімсіз инсульт, тұрақсыз стенокардия себебімен ауруханаға жату, жүрек жеткіліксіздігі себебімен ауруханаға жату және коронарлық артериялар реваскуляризациясы) мета-талдауы 2 типті диабеті бар ликсисенатид алған 2 673 емделуші және плацебо алған 1 448 емделуші қамтылған III фазада плацебо-бақыланатын 8 зерттеуде, плацебомен салыстырғанда, ликсисенатидке тән 1,03 қауіптер арақатынасын көрсетті (95% сенім аралығы 0,64; 1,66).

Клиникалық зерттеулерде оқиғалар саны көп болмаған (ликсисенатид алған 1,9% емделушіде және плацебо алған 1,8% емделушіде), ол сенімді қорытындылар жасауға мүмкіндік бермейді. Жекелеген жүрек-қантамыр оқиғаларының туындау жиілігінде (плацебомен салыстырғанда ликсисенатид) жүрек-қантамырлық себептер бойынша өлім (0,3%-бен салыстырғанда 0,3%), өлімсіз миокард инфарктісі (0,4%-бен салыстырғанда 0,4%), өлімсіз инсульт (0,4%-бен салыстырғанда 0,7%), тұрақсыз стенокардия себебімен ауруханаға жату (0,1%-бен салыстырғанда 0), жүрек жеткіліксіздігі себебімен ауруханаға жату (0-мен салыстырғанда 0,1%), коронарлық артериялар реваскуляризациясы (1,0%-бен салыстырғанда 0,7%) қамтылды.

Упаковка и форма выпуска

По 3 мл препарата в картридже из бесцветного стекла (тип I). Картридж укупорен фланцевой крышкой со вставленной ламинированной герметизирующей мембраной на одном конце и ограничителем хода поршня на другом конце. Картридж вмонтирован в одноразовую шприц-ручку.

По 1 шприц-ручке зеленого цвета 10 мкг или по 2 шприц-ручки пурпурного цвета 20 мкг вместе с инструкцией по медицинскому применению на государственном и русском языках вкладывают в картонную коробку.
Түссіз шыныдан (I тип) жасалған картриджде 3 мл препараттан. Картридж бір ұшында ламинацияланған герметизациялайтын жарғақша және екінші ұшында жүрісті шектейтін поршень қондырылған фланц қақпақпен тығындалған. Картридж бір реттік еккіш-қаламға монтаждалған.

Медицинада қолданылуы жөніндегі мемлекеттік және орыс тілдеріндегі нұсқаулықпен бірге 10 мкг жасыл түсті 1 еккіш-қаламнан немесе 20 мкг күрең қызыл түсті 2 еккіш-қаламнан картон қорапшаға салынады.